رمان سهم من از با تو بودن

#سهم_من_از_با_تو_بودن_پارت_457

جان خسته بال بسته در کنارت روز و شب

کنون که تو را دل بهانه گرفته هوای دعای شبانه گرفته

بمان که صفایت چو کوه وفایت به سینه ی من آشیانه گرفته





تمام دقایق چشمم به گوشی تلفن همراهم بود که شاید عطا تماس بگیرد اما

دو روز گذشت و از او خبری نشد و من کلافه و سر در گم به فکر چاره ای

. برای نجات دادن او بودم ... اما به تنها جایی که می رسیدم بن بست بود

بودن عرفان در خانه معذبم می کرد . او صمیمی بر خورد می کرد و بسیار

راحت بود من اما راحت نبودم . دلم آرامش قبل را می خواست . اتاق

خودم را ! تنهایی و فکر کردن به عطا ! خاطره های قشنگی که می توانست

خیلی قشنگتر از آن که بود باشد ... افسوس که من نخواستم ... من

نگذاشتم.. من مانع بودم ! هر وقت بهیاد سماجت هایش برای محبت کردن

و سردی های خودم می افتادم دلم می گرفت و بارش اشک هایم بی اراده

! می شد

! ــ ریحانه خانوم ما رفتنی شدیما ! آخرم ما رو درست تحویل نگرفتی

نگاهم را از صفحه ی کتاب گرفتم و به عرفان که به چهارچوب در تکیه

. داده بود نگاه کردم . چه بد که در اتاق را باز گذاشته بودم


romangram.com | @romangram_com