#موژان_من_پارت_366
نفس عميقي كشيدم . نگاهي به قبرا كردم و زير لب دوباره گفتم :
- كاش منم با خودشون ميبردن .
رادمهر بوسه اي به دستام زد و ماشين و روشن كرد . حتي حس اينكه از كاراي رادمهر تعجب بكنمم نداشتم . خيلي تنها شده بودم خيلي .
كل مسير جفتمون ساكت بوديم . كم كم داشتم از شوك از دست دادنشون بيرون ميومدم . اشكام نم نم روي گونه هام ميومدن . رادمهر سكوت و شكست و گفت :
- مُوژان اول ميريم خونتون . احتمال داره كسي بياد اونجا به ديدنت . بعد ميريم خونه ي من باشه ؟
بدون اينكه نگاهي بهش بندازم گفتم :
- من خونه ي خودمون ميمونم .
- مُوژان من نميتونم تنها اونجا بذارمت .
- ميخوام خونه ي خودمون باشم .
- باشه در اين مورد بعدا حرف ميزنيم . راستي به خالت كسي هنوز حرفي نزده . ميخواي چيكار كني ؟
خاله مهوش ! تازه يادش افتادم . البته فكر نكنم زيادم براش مهم باشه . حتي نيومد يه سر به خواهرش بزنه . چه سوالايي ميپرسيد رادمهر ! آروم گفتم :
romangram.com | @romangram_com