رمان موژان من

#موژان_من_پارت_359

- آروم باش عزيزم . من پيشتم . من هميشه پيشت ميمونم . تو تنها نيستي خانومم .

حرفاش آرومم ميكرد ولي سوزشي كه ته قلبم حس ميكردم و نميتونست از بين ببره .

****

چند دقيقه بعد دوباره مات و مبهوت به يه جا خيره شده بودم . دكتر برگه ي ترخيصم و امضا كرد و با رادمهر از بيمارستان اومديم بيرون . بعد از اون همه سرماي سخت زمستون حالا آفتاب دلپذيري توي آسمون بود . بوي شكوفه ها خبر عيد و ميداد ولي قلب من انگار دچاي سرماي بهمن ماه شده بود . بدون توجه با كمك رادمهر سوار ماشينش شدم . خيره خيره به جلو نگاه ميكردم . فكر ميكردم رادمهر ميره بهشت زهرا ولي وقتي ديدم مسير خونه رو داره در پيش ميگيره گفتم :

- كجا داري ميري ؟

- دارم ميرم خونه .

- من ميخوام كنارشون باشم .

- مُوژان تو حالت الان خوب نيست بدتر ميشي .

- نه ميخوام ببينمشون براي آخرين بار .

- مُوژان . . .

نذاشتم حرفي بزنه فرياد گونه گفتم :

- ميخوام برم ببينمشون .

romangram.com | @romangram_com