رمان بغض محیا

#بغض_محیا_پارت_577

از آینه نگاهی کرد به من...

- تاکی؟!...

همانطور که سوالی نگاهم میکرد با چشمانش ترقیبم میکرد تا ادامه دهم...

- تا کی میخواي اینجوري ادامه بدي؟!...

سه روز دیگه عروسیمونه و تو حتی نگاهم نمی کنی...

اینجوري قراره بریم زیر یک سقف؟"!...

به سمتم برگشت و من چادرم رو شانه ام سر خورد ...

و نگاهش کشیده شد روي ساق پاي برهنه ام...

بی توجه به حرفم گفت...

- اینجوري تو خونه راه میري؟!...

لب فشردم از بهونه گیریش...

- کسی نبود دوقدم راه که بیشتر نیست...

- یه قدم ده قدم،کسی باشه یا نباشه تو حق نداري ...

اینجوري راه بري تو خونه اي که جز من هست...

بغضم گرفت از ایراد گیري بیخودش...

- من به شما چی گفتم از زندگیمون...

گفتم و گفتم خسته شدم از جنگ و قهرو دعوا...

به طرفم آمد با همان حوله اش و عجیب نگاهم کرد...

- مگه دعوا و جنگ داریم با هم؟!...

سرم را پایین انداختم و با شرم گفتم...

- طاقت بی محلی و ندیده گرفتنمو ندارم...

بی آنکه حرفی بزند کنارم روي تخت نشست...

با همان لحن جدیش گفت...

- اینجوري اومدي تو اتاقم که ایمان منو بسنجی؟!...

خنده ام گرفت...

انگار اصلا نمی شنوید حرف هاي منو...

دستی روي موهایم کشید...


romangram.com | @romangram_com