#بغض_محیا_پارت_576
و نعیم حتی با تمام روحیه شادش انگار با رفتن دارا دل و دماغ گفتن و خندیدن نداشت...
و آنهم از امیرعباس که تا دیر وقت سرکارش میماند...
و وقتی هم که می آمد آنچنان اخم هایش در هم بود که جرات حرف زدن به کسی نمی داد...
آقاجون هم که دائم در اتاقش بود و قران میخواند...
مادر و عمه هم تنها کسانی بردند که در تکاپوي عروسی و جمع کردن خانه ي من بودند...
و اما من ...
خودم...
انگار نه که من عروسی بودم که با عشق سر زندگیش می رود...
و آن صورت پژمرده و چشمان همیشه سرخ از گریه ام حسابی داد میزد که حالم خوش نبود...
سه روز مانده به عروسی که من دیگر طاقتم طاق شده بود...
و دیگه تاب ندیدنش را نداشتم...
صداي ماشین که از بیرون آمد پشت پنجره دویدم...
در دل قربان صدقه ي قامتش رفتم و منتظر شدم تا شامش را بخورد و به سمت اتاقش بیاید...
و انگار زیاد هم طول نکشید که بالا آمد و صداي در اتاقش را شنیدم...
کمی دستی به سرو رویم کشیدم و پیراهن قشنگ و خوش رنگی که قدش تا روي زانو میرسید...
به تن کردم و چادرم را سر کردم...
تقه اي به در زدم و صدایی نشنیدم...
دوباره در زدم و وقتی جوابی نشنیدم آرام در را باز کردم...
صداي شر شر آب نشان از حموم بودنش میداد...
بی حرف و آرام روي تختش نشستم و چند دقیقه اي بیشتر طول نکشید که بیرون آمد...
با آن حوله اي که دورش پیچیده بود و قطرات آب روي عضلات سفتش ...
عجیب دل میبرد از منی که تشنه ي یک لحظه دیدنش بودم...
و دلم ضعف رفت براي موهایی که مرطوب روي پیشانی اش ریخته بود...
و هزار برابر جذاب ترش میکرد...
با دیدنم اخمی کرد اما چیزي نگفت...
آرام نالیدم...
- امیرعباس...
romangram.com | @romangram_com