#بغض_محیا_پارت_575
باید محکم میبودم و عقل میکردم ناسازگاري مردم را...
مردي که در اوج عصبانیت هم خودش را کنترل میکرد...
و باز هم چه جالب که مرا زهر ترك کرد...
با صداي عمه رشته ي افکارم پاره شد...
سلام دادم و جوابم را داد...
- پیدا کردي امیرعباس و مادر...
سري تکان دادم...
- بله عمه جون...
با اجازه...
- برو،برو مادر ...
خسته اي استراحت کن...
آري خسته بودم...
زیاد هم خسته بودم...
روزها با سرعت بیشتر از آنچه فکرش را میکردم میگذشت...
و انگار امیرعباس با محروم کردنم از دیدنش تنبیهم میکرد...
به همراه مادر و عمه براي خرید وسایل خانه ام میرفتم...
و شاید هر دو سه روز یکبار در خانه سر میز شام کنار هم بودیم...
و این تغییرات به حدي فاحش بود که حتی مادر و عمه هم سوالی نگاهمان میکردند...
اما مگر میشد ازامیرعباس با آن اخم و جذبه اش که حالا غلیظ تر از همیشه هم بود چیزي پرسید...
چندین بار مادر و عمه از من اما پرسیده بودند...
که آیا مشکلی میانمان هست و من به نه گفتن کوتاهی اکتفا کرده بودم...
و خدا میداند که هر شب بالشتم خیس بوداز اشک ...
و دوري امیرعباسی که از آنهمه محبت حتی اخم و نگاهی هم نصیبم نمی کرد...
تنها سه روز مانده بود به عروسی خانه انگار احدي هواي عروسی نداشت...
آن از عمو و زن عمو که از رفتن پسرشان ماتم گرفته بودند...
و دریا و دانیال هم اصلا از اتاقشان بیرون نمی آمدند...
ساحل و محسن هم حسابی سرشان در زندگی خودشان بود و درگیر حال دائم خراب ساحل بودند...
romangram.com | @romangram_com