#بلای_جانم
#بلای_جانم_پارت_204
یک روزی حساب اون بی شرف هارو می رسم.
برای عوض شدن جو اخم تصنعی کردم:
داری دید می زنی یا پماد؟
چشم هاش رو باز کرد و گنگ نگاهم کرد:
دید می زنم؟ چی رو؟
تک خنده ای کردم و گفتم:
نمی زنی خودم بزنمش.
نگاهش رو به پماد دوخت و آهانی گفت، نفس عمیقی کشیدم که کمی پماد رو توی کف دستش ریخت و دستش رو پشت کمرم گذاشت.
نفسم رو توی سینه حبس کرده بودم و از چیزی که گفته بودم به خودم لعنت فرستادم.
چرا اونطوری گفتم؟ می ذاشتم توی همون جو می موند شاید بی خیال می شد.
هر بار که دستش روی کمرم حرکت می کرد و قلب من هم ضربانش تند تر می شد.
با صدای راستین بهش نگاه کردم:
الان سوزش داری؟
حقیقت رو گفتم:
کمه، خیلی نمی سوزه.
خوبه ی آرومی گفت و چند لحظه بعد با شیطنت گفت:
اونقدرم که فکر می کردم سیاه سوخته نیستی!
از این که بهم می گفت سیاه حسابی لجم در می امد و از قصد تکرارش می کرد.
بی شعوری نثارش کردم که صدای خنده اش بلند شد و بعد از چند ثانیه
عقب کشید؛ انگار بالاخره کارش تموم شد.
با بلند شدنش از روی تخت نفس آسوده ای کشیدم.
زیر لب گفت که می ره دست هاش رو بشوره و برگرده.
با وجود راستین فعلا باید در همین حالت تقریبا نیم ساعتی می موندم چون داخل خونه لباسم رو در می آوردم ولی وقتی راستین بود عمرا اگه این کار رو می کردم!
تو همین فکر ها بودم که بعد از چند دقیقه وارد اتاق شد و بهم نگاه کرد:
فکر کنم یک نیم ساعتی باید اینطوری باشه؟
سرم رو تکون دادم: آره جذب که شد یکم بعدش می رم می شورم.
باشه ای گفت، به سمتم امد و روی تخت نشست.
دستش به سمت صورتم امد و موهام رو از روی صورتم کنار زد.
همین طور خیره بهش نگاه کردم که با لبخندی محوی خم شد، بوسه ی عمیقی روی پیشونیم زد و آروم زمزمه کرد:
منو ببخش واسه همه چیز، واسه هر باری که باعث ناراحتیت شدم و اذیتت کردم.
متعجب از این تغییر حالت یهوییش نگاهش کردم که بوسه ی بعدیش رو زیر گردنم کاشت و عقب کشید.
چقدر خوب بود که فقط تا بوسه پیش می رفت و عقب می کشید چون من واسه بیشتر از این هنوز آمادگی نداشتم.
انگار اون هم خوب این قضیه رو می دونست که آماده نیستم که هیچ وقت از بوسه بیشتر پیش نمی رفت و از این بابت واقعا ممنونش بودم.
دستی به صورتم کشید:
دوش که گرفتی بیا توی آشپزخونه.
ابروهام رو بالا انداختم:
حالا چرا اونجا؟
-اگه اجازه بدین غذا بخوریم.
romangram.com | @romangraam