رمان بلای جانم

#بلای_جانم
#بلای_جانم_پارت_199

-نه عزیزم، نیازی به گوش کردن نیست! من چیزی رو باور می کنم که دیدم.

خواستم به سمت در برم که با قدم های سریع خودش رو بهم رسوند و جلوی در ایستاد.

با خشم نگاهش کردم، هم طلبکار بود و هم بدهکار!

نفس پر حرصم رو بیرون فرستادم:

راستین برو کنار.

با سماجت ابرو هاش رو بالا انداخت:

اول باید گوش کنی!

طاقتم سر امد و با خشم داد زدم:

به چی گوش کنم هان؟ دیشب گفتی زود نیا که با رویا تنها باشی!

همه چیز کاملا واضحه.



با خشم پلک هاش رو روی هم فشرد:

دلیل این که گفتم دیر بیا چیز دیگه ای بود.

اگه گوش بدی بهت می گم‌.

ساکت شدم و حرفی نزدم که ادامه داد:

نمی دونستم رویا داره می آد اینجا، داشتم به کارام می رسیدم که یهو آیفون صدا کرد وقتی در رو باز کردم رویا با گریه وارد خونه شد.

رفت داخل اتاق روی تخت نشست و کلی گریه کرد که بهم علاقه داشته و فلان فلان.

بعد موقعی که تو امدی دقیقا بهم گفت بیا واسه آخرین بار بغلت کنم چون دیگه متاهل شدی و نمی تونم.

بخدا همش همین بود دنا!

به چشم هاش نگاه کردم، راست می گفت ولی به نظرم کم و کاست داشت یک چیز هایی رو بهم نگفته بود.

اما باز هم با همون اخم سکوت کردم که تکیه اش رو از در برداشت و آروم گفت:

امروز چندمه؟

الان این سوال چه ربطی داشت؟

با لحن خشکی جواب دادم:

هیفدهم آبان‌.

نیشخندی زد و به راه رو اشاره زد:

برو توی اون یکی اتاق تا دلیل این که گفتم نیای رو بفهمی.

خب مگه نمی تونست همین جا بهم توضیح بده؟ این کارها دیگه چی بود؟

خشک گفتم:

لازم نیست، همین جا بگو.

اخم هاش رو در هم کرد و به سمتم امد:

دنا لج بازی نکن! برو تو اتاق!

با حرص پوفی کشیدم و ناچارا وارد اتاق شدم که راستین هم پشت سرم وارد شد و با خشم دوتا نایلونی که روی زمین بود برداشت و همشون رو سرو ته کرد:

بیا، بگیر ببین! واسه این لعنتیا گفتم نیا! گفتم چون می خواستم این خونه ی لعنتی رو درست کنم! گفتم چون امروز تولدته!

با بهت به بادکنک و وسایل تزئینی نگاه کردم؛ یک بار توی ذهنم تاریخ امروز رو مرور کردم.

هیفدهم آبان تولد من بود ولی به کل از یاد برده بودمش!

این دفعه لال‌ شدم، حرفی نداشتم بزنم و تقریبا شرمنده شده بودم.

باز هم زود قضاوت کردن هام باعث شد شرمنده شم.



ولی راجع به قضیه رویا یک حسی بهم می گفت تمام موضوع همین نیست برای همین کمی بهش نزدیک شدم، پلاستیک هارو با آرامش از دستش گرفتم و روی زمین انداختم؛ توی چشم هاش زل زدم و با آرامش گفتم:

romangram.com | @romangraam