#بلای_جانم
#بلای_جانم_پارت_195
می دونی وقتی یکی دختر و یکی پسر توی یک اتاق تنها باشن نفر سوم کیه؟
با شیطنت ابرویی بالا انداختم و مثل خودش زمزمه کردم:
لابد شیطون، هوم؟
صورتش هر لحظه نزدیک تر می شد و انگشتش روی چونه ام نشست:
همه جا شیطونه اما اینجا من خود شیطونم!
***
پیشونیش رو به پیشونیم چسبوند و آروم زمزمه کرد:
خیلی دوست دارم دنا، خیلی!
لبخندی روی لب هام نشست، یک لبخند عمیق!
با لبخند سرم رو بالا آورد، روی بینیم بوسه ی کوتاهی زد و سرم رو به سینش چسبوند.
جدیدا زیادی طعم این آغوش قشنگ رو می چشیدم، آغوشی که خیلی برام لذت بخش و پر از آرامش بود!
دستم رو روی سینه اش گذاشتم و آروم گفتم:
همه ی حرف هاتون رو شنیدم راستین، جون مامانت رو قسم خوردی که دوستم داری! چرا؟
من رو بیشتر به خودش فشرد:
چون دوست دارم دختر، نباشی نیستم!
حس شیطنتم گل کرده بود، با ناخن روی سینه اش خط های فرضی کشیدم:
که امیر من رو می خواد هوم؟
برعکس لحن من که توش شیطنت و شوخی بود لحن اون کاملا جدی بود:
می کشمش!
متعجب سرم رو بالا آوردم:
راستین؟
جدیت توی چشم های سیاهش هویدا بود:
کسی که بخواد به ناموس راستین، به زنش چشم داشته باشه رو تیکه پاره می کنم، فهمیدی دختر؟
نه مثل این که راستین واقعا می خواست یک دعوایی با امیری که فقط سه یا چهار بار اونم تو جمع های دوستانه من رو دیده بود راه بندازه.
امیر یکی از دوست های مهدی بود که چندین باری توی جمع های ما حضور داشت ولی فکر نمی کردم همچین چیزی رو به مهدی بگه!
خودم رو کمی بالا کشیدم به چشم های سیاهش زل زدم:
راستین اون موقع که من زن تو نبودم!
سریع جبهه گرفت:
نامزدم که بودی، اون بی شرف که می دونست نامزدمی!
حق با اون بود بنابراین سکوت کردم که دستش رو خم کرد و از توی جیبش کلید رد در آورد و به سمتم گرفت:
اینم کلید خونه، فردا بعد از ظهر بیا من صبح می رم یک کارایی دارم.
یک تای ابروم رو بالا انداختم:
خب چرا ظهر نیام؟
دستی پشت گردنش کشید:
خب می خوام یک چیز هایی رو راست و ریست کنم دیگه.
مشکوک نگاهش کردم و چیزی نگفتم.
برام سوال بود که چرا باهم نمی ریم توی خونه ی خودمون و اون چه کاری داره!
ولی سکوت رو ترجیح دادم بالاخره که فردا متوجه می شدم!
راستین وقتی این دید چطور بهش زل زدم تک خنده ای کرد، همونطور که خودش از روی زمین بلند می شد دستم رو گرفت و از روی زمین بلندم کرد:
romangram.com | @romangraam