رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_751

دست کشید روی صفحه . درد آور بود که به دنبال او, میان کانتکتها ... لابه لای پیامهامیگشت.

مهراد....مردی که شب قبل برایش گل خریده بود شبیه آدم شش ماه قبل نبود. اصلا یک جور دیگری شده بود. جوری که باید دوستش میداشت. جوری که نمیشد به او فکرنکرد.حسش هر اسمی که داشت, دلتنگی نبود.مگر چند ساعت از دیدنش میگذشت?حساب که میکرد کمی بیشتر از هفت ساعت...مگر آدم در عرض هفت ساعت هم دلش تنگ دیدن کسی میشد?

نگاه کلافه ای به ساعت انداخت...واقعا هفت ساعت گذشته بود?پس چرا به نظرش هریک ساعت یک سال رسیده بود?

به حال و روز بینوای خودش تلخ خندید. فکرش را میکرد که بعد شش ماه زندگی با این مرد ,برسد به اینجای احساس?جایی که برای شنیدن حتی صدای نفسهایش,اینطور......

گوشی را با حرص انداخت ته کیفش.دیوانه شده بود و هی توی دلش با خودش حرف میزد?

چشمهای سوزن سوزن شده اش را تا میتوانست محکم فشرد تا بلکه از تاری دید وخماری نگاهش کم کند.

بینی اش را چلاند میان دستمال. منگی اش داشت لحظه به لحظه بیشتر میشد . از ترس کاهش هوشیاری ,به مسکنی ساده قناعت کرده بود که همین باعث شده بود گیج ترشود.

میان خرت و پرتهای کیف برای پیدا کردن جعبه ی قرصهایش دست چرخاند. با فشارشصت درش راباز کرد ویکی گذاشت روی زبان. آب را میان مشتش نوشید و دست کشید دور دهانش.

از کریدور شلوغ گذشت. ساعت تعویض شیفت, استیشن غلغله بود. سری با بی حالی برای خانوم عیوضی که در حال خروج ازبخش بود تکان داد و شیفتش را تحویل تیم پرستاری عصر داد و خداحافظی کرد.

نم نم باران دوباره شروع شده بود. مانتوی تک لای نخی را بیشتر به خودش پیچید.

نمیدانست لرزشش از سرماخوردگی بودیا واقعا هوا سوز داشت.

آقای توکلی مسئو ل خدمات,مثل تمام این مدت پیش دستی کرد و خسته نباشید غرایی تحویلش داد.


romangram.com | @romangram_com