#تا_آسمان_پارت_750
هر وقت دیگری بود مطمئنا صدای خنده هایش تا آن سر حیاط بیمارستان هم میرفت׃واقعا?
نسیم با خجالت لب بالا یی اش را زیر دندان نگه داشت׃هول کرده بودم.
یلدا خاک بر سری نثارنسیم کرد و دست هر دو را کشید׃پاشین یالا...پاشین بریم عیادت ملکی.
کتانیهایش را پا زد و ایستاد׃شماها برین..من نمیام... باید برم کار دارم.
نسیم دمغ نگاهش کرد׃جدی?تازه نقشه کشیده بودیم بریم تریا...حیف شد که.
به تابان برای ساعت چهارقول اسکایپ داده بود . ساعتش را گرفت جلوی چشم. در حدخوردن یک استکان چای وقت داشت و تعویض لباس.
کمد را باز کرد و کیف و لباسهایش را برداشت׃خودم بعدا میرم دیدنش. از طرف منم عذر خواهی کنید ازش.
یلدا باشه ای گفت و دنبال نسیم از اتاق خارج شد.گوشی را برداشت .نگاهش را با ناامیدی ازصفحه ی خالی اش کند و شانه هایش را تکیه داد به دیواره ی فلزی کمد.
خودش رامیفهمید و نمی فهمید.... این انتظار دیوانه وار برای دیدن اسمش روی موبایل را درک میکرد و نمیکرد... این اشتیاق بیمار گونه برای شنیدن صدایش را...
چشم بست و گوشی را میان هر دو دست فشرد به سینه اش.اسمش را برلب هم نمی آورد,میان تپشهای قلبش به تکرار نشسته بود.
آخرین تصویرش ازمهراد چشمهای کشیده... خواب زده و خیسش بود
چشمهایی با آن جور نگاه کردن منحصر به خودش.... نگاهی بی ریا که شب گذشته,قبل از زبان سرش به فریاد آمده بود که ״به من اعتماد کن.... که مرا هم ببین״.
romangram.com | @romangram_com