رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_752

صورت مهربانش زیر محاسن مرتب و یکدست سفید ش پر از چین و چروک بود׃ممنونم... شمام خسته نباشین... خداحافظ.

_به سلامت بابا.

قدمهایش را به طرف پارکینگ تند کرد. متنفر بود از پائیز وقتی که از نود روزش ,هشتاد روز آن آسمانش یا ابری بود یا بارانی.

کیفش را از دوش کشید و سوئیچش را برداشت. سرش که بالا رفت دزد گیر توی دستش خشک شد.

با دیدن منظره ی مقابل ,آه اسف باری از سینه اش بیرون آمد.

ماشین معین درست سپر به سپر دویست و شش پارک شده بود.

کم مانده بود همانجا وسط پارکینگ تاریک بنشیند و زار زارگریه کند.

_عقده ای بدبخت.... پارکینگ ندیده ی ....

حرصش را با لگدی به لاستیک ماشین معین خالی کرد׃ پارکینگ ندیده ی بی خاصیت...

رفت و از نزدیک نگاهی به ماشین انداخت. هر سه سمتش با ماشینهای پارک شده مسدودشده بود. نگاه بی هدفی به دورو برش انداخت׃حالا چه غلطی بکنم من...?

بازویش را کشید روی چشم و دوید سمت بیمارستان.

نفس زنان رفت سمت ایستگاه .خانوم یاری پشت سیستم مشغول بود.


romangram.com | @romangram_com