رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_723

هر چه که بود عصبی اش کرده بود. دست انداخت به دکمه ی پیراهنش.هر چه نفس میگرفت بیشتر احساس خفگی میکرد.

خم میشد. خم میشد وهوایی از گردنش میگرفت.چه کسی جلودارش بود?

نگاهش ازروی سیبک او سرید و رفت روی دستی که همچنان تای حوله را روی سینه سفت چسبیده بود. احتیاط میکرد?خجالت میکشید?یا نکند میترسید که نقاط ممنوعه اش را کسیکه از قضا شوهرش هم بود دیده زده و حالش خراب شود?

دست انداخت به بازوی اووبا حرصی که دلیلی هم برای آن پیدا نمیکرد بلندش کرد. خط پلکهایش زیر چراغ,کشیده ترنشان میداد و مردمکهای درشتش براقتر.حرصش با دیدن جمع و جورشدنش بیشتر شد. پنبه را برداشت و سر عقب کشید׃میتونی بری.

آسمان ایستاده بود. درست به فاصله ی نیم قدم لعنتی.نیم قدم پر نشدنی.

ایستاده بود وبا نابا وری نگاهش میکرد. چرا نمیرفت توی اتاقش?چرا مثل همیشه فرارنمیکرد?چرا...?

سرش را سمت مخالف گرفت و صدایش جدی شد׃برو...برو لباس بپوش...

دست کشید روی گردنش׃ اینجوری مریض میشی.

عقب عقب رفتنش را که دید انگشتانش مشت شد. آدم نمیشد. هیچ وقت آدم نمیشد.

چرخیدنش را که دید,چشم روی هم گذاشت.

داشت میرفت.

نباید میرفت. نباید.


romangram.com | @romangram_com