رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_724

اینبار هم اگر حرف نمیزد دیگر محال بود ..... محال بود بعد از این بتواند.

نفسی گرفت و قدم بلندی برداشت. مچ او را گرفت . با ضرب عقب کشید و شانه هایش راچسباند به کنج دیوار.

״هین״جاخورده اش را شنید و صدای نفس رها شده اش را.

سر توی گوشش برد׃کجا میری?

تقلا نکرده بود. برای رفتن و فاصله گرفتن تقلا نکرده بود. اینبار نجنگیده بود.

نور امید توی دلش تابید.

آب دهانش را بلعید .نگاهش کرد. نگاهش نمیکرد. نمیکرد׃ببین....من....من ماه عسل نرفته بودم.

آسمان انگار که منتظر شنیدن این جمله بود که سرش را فوری بلند کرد.

_پس...پس.... کجا رفته بودی?

کف دستش از روی بازوی او پائین آمد. حالا مچ هر دو دستش را گرفته بود׃یه سفرکاری بود...یه سفر کاری یه روزه...

سکوتش که میگفت منتظر است. منتظر بیشتر شنیدن׃خودتم دیدی... رفت و برگشتم چقدطول کشید... از وقتی رسیدم همایش بودم بعدشم جلسه...

برجستگی گلوی سفید او حواسش را از هر چه که میگفت و نمیگفت پرت کرده بود.آنطور که میرفت بالا و می آمد پائین.


romangram.com | @romangram_com