رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_722

ایستاد در برابراو. نگاه سنگین آسمان را روی خودش حس میکرد و دل خودش هم نگاه کردنش را میخواست.

دست او را گرفت و از روی بینی اش جدا کرد׃دستتو بکش بزا پنبه بزارم.

آسمان با وحشت زل زد به دستش׃میخوای... میخوای این همه پنبه رو....

انگشت اشاره اش را چرخاند سمت خودش׃ بچپونی تو سوراخ دماغم?

به خودش آمد. یک نگاه به حجم پنبه و یک نگاه به سوراخهای بینی او انداخت.حق داشت که اینطور قالب تهی کند.پنبه تقریبا به اندازه ی گردو بود.

خیلی داشت تلاش میکرد لحن جدی خودش را حفظ کند׃معلومه که نه.....

چانه اش را گرفت׃سرتو بگیر بالا ببینم...

با لحن جدی صدایش ,آسمان چشمهایش را فوری بست.ماهیچه های صورتش از فشارخنده ای که حبس کرده بود لرزید.

پنبه را گذاشت زیر بینی او و فشرد. نگاهی به پلکهای جمع شده و لرزانش انداخت.

وسوسه شده بود برای دوباره دیدن آن چشمها.باید دستش را میگرفت و میکشیدش تا زیرچراغ و می افتاد به کار کشف آن مردمکها.

_سرتو پائین ننداز.

سراوبالا رفت و سرخودش پائین . بوی تنش بود..... بوی شامپویش بود... بوی عطرش.. نمیدانست.


romangram.com | @romangram_com