رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_719

قدمش توی راه رو همزمان شد با صدای بازو بسته شدن دری.

دسته ی گل توی دستش بی اراده پائین آمد. گوشه ی چشمش نبض گرفت وقتیکه نگاهش از پشت افتاد روی او.حوله پیچ از حمام بیرون آمد و رفت توی اتاق.

قدمش رابی صدابه عقب برداشت. فوری چرخید و پشت دیوار راه رو پناه گرفت׃پووف.... این دیگه چی بود?

شانه هایش را تکیه داد به دیوار و کف دستش را کشید روی شقیقه اش. خیس عرق بودند.

پس گردنش رامالید و پلکهایش را روی رزهای صورتی باز کرد׃عجب مکافاتی.

کمی صبر کرد. با تقلا نفسی گرفت و داد. باید هر چه زودتر گورش را گم میکرد توی اتاق.باید...

برگشته بود برای رفتن که با صدای زنگ تلفن خودش را باخت. تپش قلبش رفت روی هزار.

صدای پرشتاب قدمهایی روی سرامیکها..... چرخیدن خودش .... ضربه ی تقریبامحکمی که کوبیده شد توی سینه اش ویک قدم پرتش کرد عقب.....

تلو خورد وگل از دستش رها شد. برای حفظ تعادل یک دستش را انداخت به دیوار.طول کشید تا پی به موقعیتش ببرد.هاج و واج دستهایش بی اراده بالا رفت.

آسمان زانو زده بود پیش پایش. صورتش را با کف دست پوشانده و شانه هایش می لرزید.

زانو به زانو یش کف راه رو نشست ودستهایش را دورگرفت׃من...من...ندیدمت...

سرش بیشتر خم شد تا از زیر موهای ریخته اش صورت او را بهتر ببیند׃ببینمت...


romangram.com | @romangram_com