رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_720

مچ هر دو دست او را چسبید׃طوریت نشده باشه...?آسمان?

صدای گریه اش که آمد ,فشار دستهای خودش هم بیشتر شد׃دستتو بردار ببینم...

ابروهایش گره خورد میان هم وقتی که صورت خیس و بینی قرمزش را دید.

رد باریکی از خون روشن, پشت لبش را سرخ کرده بود. نوچی کرد׃داره خون میاد...برا چی تو خونه میدوئی آخه ... ?

انگشتان دست راستش را انداخت میان خیسی موهای او و با دست دیگر چانه اش راسمت روشنایی چراغ بالا برد׃سرتو بالا بگیر ببینم...

سرش را به معنی "نه "تکان داد.

مخالفتش را که دید اخم کرد. درست مثل بچه ها داشت اشک میریخت׃گریه?گریه میکنی?بچه ای مگه?

پلکهای خیس او با این حرف فوری از هم دور شد׃گریه...نکنم... وقتیکه....وقتیکه زدی دماغمو داغون کردی?

صورتش باز شد. خوب بود که بالاخره بعد چند روز آن زبان چند متری اش را به کارانداخته بود.

_نمیتونستی... جلوتو نیگا...کنی?

حواسش نه به حرفهای او بود نه به خونی که انگشتانش را قرمزمیکرد,تمرکزش رالرزش مردمکهای رگه دارش گرفته بود.

مچ او را کشید و همراه خودش بلندش کرد. حواسش بود که دست آزادش را انداخته بودبه لبه ی سرهم شده ی حوله ی سفید.


romangram.com | @romangram_com