#تا_آسمان_پارت_717
حاجی نشسته بود روی مبل . به صدای بلندش,روزنامه راپائین آورد و از بالای عینک نگاهش کرد. اهمیتی نداد.
_مگه نگفتین شیفته امشب?
سر حاج خانوم ازروی شانه با نگاهی مثلا متفکرانه برگشت سمتش׃ الان که فکر میکنم میبینم طفلک گفت شیفت نیستم من اشتباه شنیدم....
سرش را با افسوسی نمایشی چپ و راست کرد׃پیرشدم مادر... گوشامم تازگیا خیلی سنگین شده... باید به آسمان بگم برام وقت دکتر بگیره...
چرخید سمت اجاق و در گمج را برداشت׃نیستمو هستم شنیدم.
پره های بینی اش را با بازدمی داغ باز کرد׃واقعا که.
_اونجوری نفس نکش واسه منا حاج یوسف....از تو که آبی گرم بشو نیست.....چیکارکنم مجبورم خودم دست بجنبونم دیگه......
وقتی اینطور سر انگشت میچرخانیدش چطور انتظارداشت آرام بگیرد.امان.. امان ازدست حیله ی این زن.
_بیا اینم از شامتون.
چفت در ظرف را با تقی بست و رفت سمت یخچال׃این سبزی خوردنتون ..اینم تربچتون.
داشت لب میجوید . حرصش با دیدن حرکات ریلکس او بیشتر شد. ساک را برداشت وزیپش را کشید׃خدافظ.
_صبر بکن ترشیاتونم بدم ببر...عصری یادم رفت به خودش بدم ببره.
romangram.com | @romangram_com