#تا_آسمان_پارت_640
***
نشسته بود آنجا.پشت میز شش نفره ی وی آی پی. انگشتانش با فشاری آزار دهنده چفت شده بود میان هم.بی توجه به بحث داغی که حول فضا و دکور سنتی رستوران پاگرفته بود,چشم از میز رنگین پیش غذا گرفت و داد به اطراف. بر عکس ظاهر مجلل و کلاسیک شعبه ی دو,اینجا میشد به وضوح آرامش و سادگی را در ذره ذره ی هوایش حتی حس کرد. یکجور توازن و هماهنگی اصیل که با روح عجین بود.
ورودی نور گیرش با دو مرد یونیفرم پوش در دو سمت درهای منبت کاری شده که منتهی میشد به سالنی بزرگ و آینه بندی شده.
به صدای آیسان ,حواس پرتش برگشت پای میز.
-دکور اینجا خیلی قشنگه...آدم احساس راحتی میکنه توش...تبریک میگم بهتون.
دوصندلی میانشان فاصله بود ولی برق مردمکهای خندان او انگار که نشسته بود همینجا,پشت پرده ی چشمهایش.
_نظر لطف شماست.
صدای به خنده آمیخته ی مادرش از صندلی رو به رو آمد׃چن سال پیش یه بار اومده بودیم اینجا... یادته آسمان?از خونه ی دایی اینا بر گشتنی...
زیرسنگینی نگاه آن سر میز سرش را نرم تکان داد. مگر میشد یادش نباشد?
حتی به خوابش هم نمیدید که روزگاری سرنوشتش با صاحب این مجموعه ها اینطورگره بخورد.
چنگال را چرخاند میان تکه های به سس آغشته ی سبزیجات.
چنگال بابااشاره شد به رو به رو. درست آن سمت ستونهای قاب گرفته ی میناکاری ׃اگه اشتباه نکنم اون موقع این قسمتها نبود و فضای اینجا بسته تر و کوچیکتراز الانش بود.
romangram.com | @romangram_com