رمان سلطان

#سلطان_پارت_549


متعجب نگاهش می کردم دوباره چی شده بودکه این مرد رو مثل شیر،وحشی کرده بودش.

_دستم که بهت برسه کاری می کنم که مرگت رو از خدا بخوایی ،لعنتی.

زل زده بودم به صورتش که سرش رو بالا گرفت ،چشم های وحشیش رو که به صورتم دوخت ناخدا گاه از نگاه پرنفوذش ترسیدم و یک قدم به عقب رفتم.

گوشی رو از گوشش فاصله داد و همون طور که به صورتم خیره بود با خشم به سمتم قدم برداشت.

خودم رو به دیوار چسبوندم ،پاهام می لرزیدن.آب دهنم رو به سختی قورت دادم.

روبه روم قرار گرفت.

سینه به سینه ام ایستاد و هینی که اخم غلیظی بین دوابرویش بود.

با لحن مردانه و جدی گفت:

_برو لباسات رو بپوش بریم پایین،فقط سریع باش،باید برم جایی؟!

این رو گفت واز کنارم رد شد ،از پشت نگاهش می کردم ،کلافه و عصبی بود.

دستش رو به گردنش می کشید،حتما دوباره گردنش گرفته بود‌.

سریع به خودم اومدم و به سمت اتاق دویدم.

داخل اتاق چشم گردوندم،هول کرده بودم نمی دونستم که سلطان از چی انقدر ناراحت شده.

سریع خم شدم از کنار تخت پیراهن مردونه ی سلطان رو برداشتم و تنم کردم با اضطراب دکمه هاش رو بستم دونبال شالم می گشتم که صدای فریادش که توام بود باخشم و اعصبانیت به گوشم رسید.

romangram.com | @romangram_com