#شروعی_دیگر_پارت_414
شاهرخ؛ مرد چشم عسلیای که بد عزیز شده به دلم.
کسی که خوده الانم رو مدیونشم.
مردی که از همون اول خندههاش عجیب به دلم نشست.
کسی که با هر بار به رخ کشیدن چال گونهاش، حسرت لمسش رو به دلم میذاشت.
حالا قدم جلو گذاشته بود، واسه شریک لحظه به لحظهام شدن،
محرم دلم شدن تا ابد.
قدم به قدمِ این مرد جلو رفتن تو مسیر زندگی عجیب به مذاقم خوش میاومد.
_پانیذ.
*میشود صدای بعضیها را بوسید؟ مخصوصاً وقتی نامت را صدا میزنند!*
نگاه دادم به عسلیهاش و وجودم شیرین شد.
_به چی فکر میکنی؟
نگاهم رو سُر دادم روی دست بزرگش که اسیر کرده بود دستم رو:
_به آینده...
نگاه خیرهاش رو حتی بدون سر بلند کردن هم حس میکردم:
_بهتره جملهات رو تصحیح کنی، به آیندهامون، از این به بعد تو آیندهات منم هستم.
بهتر نبود راست و پوست کنده بگه "به من فکر کن" تا انقدر پیچ و خم بده به جمله؟
romangram.com | @romangram_com