#شروعی_دیگر_پارت_413
پلهها رو بالا رفتیم و در اتاق رو که باز کردم، عقب کشید و گفت:
_خانومها مقدمترن.
لبخند کم رنگی روی لبم نشست و وارد اتاق شدم.
پشت سرم اومد داخل و در و بست.
روی تختم نشست و نگاه دوخت به من که وسط اتاق ایستاده بودم:
_چرا ایستادی؟ بیا بشین.
به دستش که به کنارش اشاره میکرد، نگاه کردم و بعد از مکث کوتاهی به سمتش رفتم.
نشستم و دستهام رو توی هم قفل کردم.
با صدای شاهرخ نگاهم سمتش کشیده شد:
_خب پرنسس انتظارت از همسر آیندهات چیه؟
دستهام رو بیشتر به هم فشردم و لبهام رو با زبون تر کردم:
_من از دو چیز به شدت بدم میاد و تو دادگاهم اون دوچیز حکم اعدام دارن! یک، دروغ و دو، بی اعتمادی. مردی که به زنش دروغ بگه به نظرم اصلا قابل اعتماد نیست، همینطور مردی هم که به زنش شک کنه؛ حتما خودش یه کاسهای زیر نیم کاسهاش هست، پس ابداً گزینهی خوبی برای تکیهگاه بودن نمیتونه باشه، مرد آیندهی من همین دو مورد رو نداشته باشه، انتظار دیگهای ازش ندارم.
مکثی کردم و گفتم:
_تو انتظارت از همسر آیندهات چیه؟
دستم رو توی دستش گرفت و گفت:
_من از همسرم انتظار دارم تو زندگیمون هیچ چیز رو ازم مخفی نکنه، حتی اگه باعث ناراحتیم بشه، دلم نمیخواد زنم حتی کوچکترین چیزی ازم مخفی داشته باشه، زندگی مشترک، یعنی یکی شدن تو هر چیزی؛ یعنی هیچ چیز پنهونی از هم نداشته باشیم؛ یعنی غم و شادی تو مال منم هست و همینطور خوشحالی و مشکلات من مال تو، انتظار دارم محرم دل زنم باشم، میخوام به معنای واقعی کلمه شریک زندگیش باشم، همین.
لبخندم رو پشت لبهام مخفی کردم و حرفهای این پسر هم مثل عسلیهاش کامت رو شیرین میکرد.
romangram.com | @romangram_com