#شروعی_دیگر_پارت_398
_تا وقتی من هستم، تو نباید از هیچی بترسی خانوم من.
آروم زمزمه کرد:
_نمی‌ترسم.
لبخندم جون گرفت و کمرش رو فشردم.
وقتی به پشت تالار رسیدیم، گفتم:
_حالا می‌تونی چشم‌هات رو باز کنی پرنسس من.
چشم باز کرد و با دیدن منظره‌ی رو به روش با شوق گفت:
_اینجا چه قدر قشنگه شاهرخ!
کنار گوشش لب زدم:
_نه تا وقتی تو نیومده بودی.
لبخند روی لب‌هاش نشست و نگاهم سمت قرمزی لب‌هاش کشیده شد.
هولش دادم توی دیوار و دست‌هام رو دو طرف سرش روی دیوار گذاشتم.
با این کارم چشم‌هاش گرد شد و دلم رفت واسه اون خاکستری‌هاش.
_شـ..شاهرخ چیکار می‌کنی؟
پیشونیم رو به پیشونیش چسبوندم:
_هیچی، فقط می‌خوام ناراحتیِ عصر رو از دل خانومم در بیارم.
romangram.com | @romangram_com