#شروعی_دیگر_پارت_397
و زیر لب ادامه داد:
_لنگای خودش دوبرابر پاهای منه، فکر می‌کنه منم می‌تونم مثل خودش قدم‌هام رو شونصد متری بردارم.
بلند خندیدم و گفتم:
_شاهرخ فدای خانوم کوچولوش، بیا پرنسس، انقدر غر نزن.
"اوف" عصبی‌ای گفت و ناخن‌های بلندش رو توی دستم فرو کرد.
فشاری به دستش دادم و گفتم:
_فکر نکن یادم میره‌ها خانوم خانوما، تلافیش رو سرت در میارم.
نیشخندی زد و بیش‌تر ناخن‌هاش رو تو گوشت دستم فرو کرد.
خندیدم که با اخم گفت:
-پس کی می‌رسیم؟ دوساعته داریم راه میریم.
_چه قدر غر می‌زنی تو دختر، من زن غرغرو نمی‌خواما.
با حرص گفت:
_نخواه، اصلاً کی خواست زنت بشه؟
_عرض می‌کنم خدمتت، فعلاً چشم‌های مبارک رو ببند.
چپ چپ نگاهم کرد و چشم‌هاش رو بست:
_ببینم امروز می‌تونی ناقصم کنی یا نه، آخه وسط این‌همه دار و درخت کی چشم‌هاش رو می‌بنده؟
دستم دور کمرش نشست و کنار گوشش گفتم:
romangram.com | @romangram_com