#شروعی_دیگر_پارت_381
_به گور هفت جد و آباد پس و پیشش خندیده مردیکه‌ی پفیوز، به والله دستم بهش برسه مادرش رو به عزاش می‌نشونم، عوضی بی‌پدر و مادرو.
سوگل ترسیده بازوم رو چنگ زد:
_آروم باش عزیزدلم، خودم جوابی که لایقش بود رو بهش دادم.
عصبی به سمتش برگشتم و گفتم:
-اصلاً تو غلط کردی پا شدی با اون بی‌شرف رفتی کافی شاپ، رفتی که چی بشه ها؟
_ارسلانم آروم باش.
فریادم گوش خودم رو هم خراش داد:
_دِ آخه چجوری آروم باشم، وقتی اون مردیکه‌ی بی همه چیز برگشته به دختری که تمام زندگیمه گفته...
حرفم رو خوردم و موهام رو چنگ زدم.
سرم تیر کشید و نفسم سنگین بالا می‌اومد.
نگاهم رو به چشم‌هاش دوختم و تهدیدوار گفتم:
_سوگل به ولای علی خودم به حسابت می‌رسم اگه یه درصد فکر کنی ازت دست می‌کشم.
لب‌هاش به سمت بالا کشیده شد وچشم‌هام میخ لبخندش شد و این دختر از کی این همه تو قلب من جا خوش کرده بود؟
سرش روی سینه‌ام نشست و دستم دور کمرش پیچیده شد و عطر بهشتی موهاش رو نفس کشیدم.
_این حرف‌هات، ضربان قلبم رو تند می‌کنه، حتی تو اوج عصبانیت..مَرد باغیرت من.
نفس‌هاش جایی میون سینه‌ام، درست روی قلبم رو داغ کرد و من بی‌طاقت بـ ــوسه‌ای روی موهاش نشوندم.
از عصبانیت چند دقیقه قبلم هیچ خبری نبود.
romangram.com | @romangram_com