رمان شاه شطرنج

#شاه_شطرنج_پارت_290

-به افتخار خودمون که خدا وکيلي لنگه نداريم.
همه با خنده جام هايشان را به هم مي زنند.
ماکان کنارم مي ايستد و رو به جمع مي گويد:
-تو اين مدت که شما دنبال وام و مکان بودين، من و سايه هم بيکار نبوديم. کلي رو فرمولا کار کرديم. به نتايج خوبي هم رسيديم. ايشالا به زودي پول خوبي گيرمون مياد.
همه دست مي زنيم، سوت، جيغ. ماکان دستش را به نشانه سکوت تکان مي دهد. ليوانش را بالا مي آورد.
-اينم به احترام روح سامان و به سلامتي اين مادر و پسر خستگي ناپذير.
اين بار من هم کمي از شربت مي نوشم. پريسا آهنگي را روشن مي کند و مي گويد:
-ما که معذورات شرعي و اخلاقي داريم ولي آقايون بپرن وسط.
امين و فدايي دست هم را مي گيرند و مشغول مي شوند. از ديدن ادا و اطوارهاي زنانه شان روده به دلم نمي ماند. ميان خنده رو به ماکان مي کنم و مي گويم:
-نمي دونم چطوري ازت تشکر کنم. واقعا به دادم رسيدي.
او هم مثل اميرحسين با چشمانش مي خندد.
-اگه مي خواي تشکر کني، يه کم بيشتر به خودت برس.
نفس عميقي مي کشم و مي گويم:
-من خوبم. پسرم از من بهتره. تو آخرين سونوگرافي فقط مونده بود واسم دست تکون بده.

romangram.com | @romangram_com