رمان شاه شطرنج

#شاه_شطرنج_پارت_207

تند مي شوم.
-بابا من کلي بدبختي دارم. آخه منو چه به شهربازي؟
نگاهش سرزنش دارد.
-به خاطر اين بچه يه کم تحمل کن. بعدش مي رسونمت هر جايي که خواستي تا به بدبختيات برسي.
نزديک يازده، مقابل خانه توقف مي کند. آوا روي صندلي عقب به خواب رفته. با بي حالي مي گويم:
-نمياي داخل؟
او هم حال ندارد. موهايش را چنگ مي زند و مي گويد:
-نه. بايد آوا رو ببرم خونه. امروزم خيلي خسته شدم. بابت امروز ممنونم. فردا مي بينمت.
مي خواهم پياده شوم که بازويم را مي گيرد. سرخي چشمانش خبر از خستگي بي حدش مي دهد اما همچنان نگاهش خندان است.
-اين قدر همه چي رو واسه خودت سخت نکن. فکر کن داري از يه خونه کوچولوي مرکز شهري به يه خونه بزرگ تر شمال شهري ميري. اين يه تغيير مثبته. به نيمه پر ليوان نگاه کن.
با افسوس به نماي آجري خانه نگاه مي کنم و مي گويم:
-ولي من اين خونه رو دوست دارم. حتي اگه کوچيک باشه، حتي اگه تو يه محله متوسط و رو به پايين باشه.
فشار دستش را بيشتر مي کند.
-يعني از من بيشتر دوستش داري؟

romangram.com | @romangram_com