رمان پونه (جلد اول)

#پونه_(جلد_اول)_پارت_194


سرشو تکون ميده و اشاره ميکنه سوار بشم.در ماشينو باز ميکنم و روي صندلي عقب ميشينم.تاکسي راه ميفته و تا برسيم به مقصد چند تا مسافر ديگه رو هم سوار مي کنه و بالاخره وقتي ميرسيم پياده ميشم و کرايه شو حساب ميکنم.

ماشين که ميره همون طور سر جام مي مونم.حالا چي؟!کجا بايد برم؟!کدوم طرف؟!خونه شون کدوم بود؟!به مغزم فشار ميارم که يادم بياد و راه مي افتم.يه در سبز رنگ.ولي پنج سال گذشته خانوم عقل کل .الان اون در صد هزار بار رنگ شده و رنگش عوض شده.آروم و با قدماي آهسته جلو ميرم .يه خونه ي ويلايي.زيادم بزرگ نبود.کوچيک هم نبود.با سنگاي سفيد و نارنجي.سر چهار راه که ميرسيدي مي پيچيدي دقيقا اولين خونه سمت راست.درسته خودشه.همينجاست.

ميپيچم سمت خونه و به خودم ميگم همينه.يه در سفيد و ديواراي بلند بدون نرده.يادمه خاله آهو گفته بود دوست نداره واسه ديوارا نرده بذاره چون دلش اينجوري ميگيره.جلو ميرم و کنار در مي ايستم.آفتاب تازه دست از سر ديوارا برداشته و خودشو کشونده وسط خيابون.نمي دونم اگه کسي خونه نباشه يا اصلا از اين خونه اساس کشي کرده باشن...کاش نگينو با خودم مياوردم.ولي اون که قبل از من رفته بود بيرون!راستي کجا رفته بود؟چه مي دونم.لابد دنبال دوست پسراش...

با ترديد دکمه ي زنگ درو فشار ميدم.دوبار اين کارو ميکنم و بالاخره صداي آشناي بارانو از آيفون ميشنوم:

_ کيه؟

_ باز کن باران جون پونه م.

جوابي نميشنوم.فقط در تيليکي مي کنه و باز ميشه.

و من همين که ميرم تو خونه ،يادم مي افته دست خالي اومدم و زير لب ميگم:

_ واي.

اما ديگه دير شده و مجبورم برم داخل.ديگه اون ترسي رو که قبل از ورود به خونه داشتم ندارم با اين وجود هنوز نگرانم و اين نگراني هم با ديدن حياطي که غرق سکوت و آرامش يه عصر تابستون فرو رفته کم ميشه.بوي خاک نم خورده اي که از باغچه ي خيس مياد و ديدن طراوت و تازگي درختايي که پيچکا از ساقه هاشون بالا رفتن حالمو بهتر مي کنه.از حياط که سنگ فرشش هنوز خيسه و يادم مياره که سنگ فرششو خيلي دوست داشتم رد ميشم و وقتي از پله ها بالا ميام ،بالاخره خود باران به استقبالم مياد.با ديدنش باز ياد آرمين و تصميمش مي افتم و از اومدن پشيمون ميشم.اما ديگه راه برگشتي وجود نداره:


romangram.com | @romangram_com