رمان پارلا

#پارلا_پارت_184


زن گفت:

من مادر کسری شهنازی هستم.

سر تکان دادم و گفتم:

خوشبختم.

او که چهره اش از عصبانیت برافروخته شده بود گفت:

تو فکر کردی کسری مادر و پدر نداره؟ فکر کردی مثل این پسرهای توی خیابونه که باهاشون می گردی؟ تو فکر کردی من نمی دونم از کدوم خانواده و از کدوم ایل و تبار می یای؟ فکر کردی می تونی تورت و برای پسر ساده ی من پهن کنی؟

من که از تعجب خشک شده بودم چیزی نگفتم. با ناباوری به مادر کسری زل زدم که همین طور پشت سر هم حرف می زد و صورتش هر لحظه بیشتر سرخ می شد. صدایش بالا رفته بود و کنترلش را از دست داده بود:

اگه فکر کردی پسر من مثل این پسرهای دور و برت هرجایی و هرزه ست و گول چشم و ابروی تو رو می خوره، کور خوندی. مگه من مرده باشم که بذارم پسر دست گلم یه لحظه به تو فکر کنه.

من گفتم:

خانوم چه خبره؟ شما دیگه دارید خیلی تند می رید.

خانم شهنازی داد زد:

من دارم تند می رم؟ من؟ انتظار داری بیام توی اون خونه ی خراب شده خواستگاریت؟ خانوم من رفتم از در و همسایه پرسیدم... رفتم تحقیق کردم... خدا من و بکش!

همه ی افراد توی آرایشگاه در سکوت به ما خیره شده بودند. خانم شهنازی هنوز داشت جیغ می زد:

پسر ساده ی من و بگو که گول چه عفریته ای رو خورده... دختره ی (...)... فکر کردی می تونی از ما قایم کنی که بابات معتاد بوده و ولتون کرده؟ فکر کردی نمی فهمیم از چه خانواده ی سطح پایینی هستی؟

او تحقیرآمیزترین نگاهی که تا به آن روز دیده بودم را نثارم کرد و گفت:

دختر یه زن بی سواد سبزی فروش!

دهانم از تعجب باز مانده بود. خون به صورتم دوید. سنگینی نگاه مشتری ها و همکارها را روی صورتم احساس می کردم. تمام صورتم داغ شده بود و قلبم محکم در سینه می زد. ساقی از جایش بلند شد و گفت:

خانوم لطفا از اینجا برید بیرون. شما حق ندارید با پارلا این طوری صحبت کنید.

خانم شهنازی پوزخندی زد و با لحن تحقیرکننده ای گفت:

پارلا؟ ... پارلا؟ این اسمیه که روی خودت گذاشتی؟ نگفتی بهشون که اسمت جمیله ست؟ دختر یه زن بی سواد و یه مرد دائم الخمر معتاد؟ دختر بدنام و ول محل! همه ی زن های محله از دست این دختر پسرهاشون و توی خونه حبس می کنند. دختره ی هرجایی!

romangram.com | @romangram_com