#او_مرا_کشت_پارت_232
دستم رو با ملافه بستم. بی حال شده بودم، چشم‌هام رو بستم و دیگه چیزی نفهمیدم.
***
چشم‌هام رو باز کردم.
سرم یکم گیج می‌رفت، به اطرافم نگاه کردم.
تو اتاق بودم. از جام بلند شدم. ساعت ۸ بود.
دستم با باند بسته شده بود و از ملافه هم خبری نبود.
یه تیشرت مردونه تنم بود که برام خیلی گشاد بود.
با تعجب به خودم نگاه کردم.
- این چیه؟ چه اتفاقی افتاده؟
به سمت در اتاق رفتم، قفل بود.
- یعنی چی شده؟
به سمت آیینه رفتم، یه چیزی روش نوشته شده بود.
- سلام. داشتی دیشب می‌مردی، مجبور شدم لباست رو عوض کنم چون پر از خون بود. باندت رو هم عوض کردم. نمی‌خواستم لو بریم وگرنه کمک نمی‌کردم. تیشرتم رو زود بشور و پسش بده، چون خوشم نمیاد لباسم رو کسی بپوشه. راستی اون رژ زرشکیت هم الان که اینا رو نوشتم نابود شده. ازش خوشم نمی‌اومد.
جلوی آیینه خشکم زده بود.
- لعنتی چجوری اومده تو اتاق؟ حالا با این لباس چجوری برم بیرون؟
نوشته رو با بدبختی پاک کردم، رژ لب بیچاره‌م رو داغون کرده بود.
تونیکم یه گوشه‌ای افتاده بود، برش داشتم. جلوش خونی بود.
مطمئن بودم که الان همه خوابن. مانتوم رو پوشیدم و رفتم بیرون.
مریم خانم تو آشپزخونه بود.
- سلام.
- سلام خانم.
- من می‌رم دور بزنم، اگه رایان بیدار شد بگید که زود میام.
- باشه.
از ویلا با سرعت بیرون رفتم و تا ویلای خودم دویدم.
romangram.com | @romangram_com