#او_مرا_کشت_پارت_233
نفس نفس می زدم.
به اطراف نگاهی کردم و کلیدم رو برداشتم. رفتم تو.
قسمت‌های خونی لباس رو شستم و با اتو یکم خشکش کردم؛ ولی هنوز نم داشت. تیشرت رو در آغوش گرفتم و تاپ زیرش رو هم عوض کردم، چون اون هم خونی بود.
تونیک رو همون جوری پوشیدم و خودم رو مرتب کردم.
آروم از ویلا امدم، بیرون کلید ها رو همون جای قبلی قایم کردم و به سمت دریا رفتم.
کنار آب نشستم.
«- نمی‌تونم رفتارت رو درک کنم، چرا کمکم می‌کنی. یعنی همه‌ش به خاطر ماموریته؟
-نه پس به خاطر اینه که دوستت داره، ندیدی دیشب گفت براش غریبه‌ای؟
- به جهنم که براش غریبه‌ام. باید امشب برگردم تهران، فکر نکنم جمالی دیگه بیاد. خودش می‌تونه از این به بعد مراقب باشه، دیگه تحمل این وضع رو ندارم.»
صبح که برگشتم به ویلای رایان، بعدش رفتیم بیرون. ساعت نزدیک ۵ بعد از ظهر بود، باید برمی‌گشتم ویلا و ضبط صوت رو می‌دادم به محمدی.
از کارهای شیرین و لوس بازی‌های راحیل حالم بهم می‌خورد. هی عزیزم عزیزم به ریش امیر می‌بست.
رایان هم به هر بهانه‌ای بهم می‌چسبید، دیگه نمی‌تونستم تحملش کنم. کنار رودخونه نشستم. حوصله‌شون رو نداشتم.
رایان: عزیزم چرا این‌جا تنها نشستی؟
- دارم به رودخونه نگاه می‌کنم.
- چیش برات جالبه؟
- نمی‌دونم، همین که یه جا نمی‌مونه. برام جالبه. راستی رایان من امشب باید برگردم. کارهای شرکت عقب میفته.
- چی داری می‌گی؟ هنوز که تعطیلاته!
- باشه، من کلی کار عقب افتاده دارم.
- من رو می‌خوایی تنها بذاری؟
- مجبورم.
- حداقل بمون دو روز دیگه من هم میام. فردا تولد شیرینه.
- نه عزیزم نمی‌خوام مسافرتت به خاطر من خراب بشه.
- آخه نمی‌شه!
- چرا نشه؟ تو هم بعد تعطیلات میایی، فقط چند روزه.
romangram.com | @romangram_com