#او_مرا_کشت_پارت_231
- برو تو تا کسی ندیده.
رفتم تو.
بلیزم رو به سمتم پرت کرد.
- بپوشش.
- چی؟
- بپوشش، مثل این که عادت داری این‌جوری بگردی!
اخم کردم.
- فکر نمی‌کنم پوشش من به تو ربطی داشته باشه، تو خیلی ناراحتی جلوی نامزدت رو بگیر.
- تو نگران اون نباش اون فرق می‌کنه نامزدمه. دوست دارم اون‌جوری باشه؛ ولی تو یه غریبه‌ای.
قلبم از حرفش سوخت، به من گفت غریبه.
اشک تو چشم‌هام جمع شد، بهش پشت کردم که نتونه اشک توی چشم‌هام رو ببینه. خدا رو شکر چراغ اتاق خاموش بود وگرنه حتما می‌فهمید که حالم بد شده.
بلیزم رو پوشیدم.
- من دارم می‌رم. در اتاق رو باز بذار تا برات باند و قرص بیارم.
بغضم رو قورت دادم.
- لازم نیست خودم یه کاریش می‌کنم.
- لج نکن!
چند بار پلک زدم تا اشکام نریزه. به سمتش برگشتم.
- گفتم به کمکت نیازی ندارم. برو بیرون.
- به درک از درد بمیر!
قفل رو باز کرد و آروم از اتاق بیرون رفت.
در رو قفل کردم و خودم رو روی تخت پرت کردم.
حالا دیگه اشک‌هام سرازیر شده بود.
دلم می‌خواست برگردم خونه، زهرا بغلم کنه و تو بغلش مثل اون سال‌ها گریه کنم.
قلبم شکسته بود، چرا این قلب لعنتی نمی‌خواست قبول کنه که همه چی تموم شده. اون هم نه الان، ۶ ساله تموم شده.
romangram.com | @romangram_com