#_نبض_احساس_پارت_444
وفا：اهههه وحيدولم کن ديگه باباشام نميخورم.
اروم دروبازکردم.روي تخت يه نفرش درازکشيده بودووپشتش به من بود.رفتم داخل وآروم سلام کردم.باشنيدن صدام سريع ازجاش بلندشدوباتعجب نگام کرد.
وفا：فرناز؟تواينجاچيکارميکني؟
عجيب استرس گرفته بودم ودليلش رونميفهميدم انگاراولين باره که جلوش وايستادم ودارم باهاش حرف ميزنم.بالبخندي که سعي داشتم استرسم روپهنون کنم گفتم：توکه بي معرفت شدي ونمياي ديدنمون بچه هام ازدستت ناراحتن.
باغمي که توي چشماش بودگفت：آخه...
نزاشتم ادامه بده گفتم：ميدونم....باباامروزهمه چيوگفت.
وفا：فرنازمن...
_ميدونم وفا...من به تواعتماددارم...
انگاراين اعتمادروواقعاتوي چشمام ديدچون ديگه اون غم توي چشماش نبود.چشماش برق خاصي ميزد.يه نگاه خاصي داشت.
بالبخندگفت：ممنون خانومي...
احساس کردم تازه خون توي بدنم جريان يافته.گرمم شده بود.يه حسي خوبي باگفتن اين جملش بهم دست داده بود.احساس ميکردم که صورتم گل انداخته.خدايامن چمه؟
romangram.com | @romangram_com