#مزاحم_دوست_داشتنی_پارت_213
بدو رفتم سمت در، از پشت سرم صداي سياوشو شنيدم.
سياوش: بزارين برسونيمتون.
ايستادم و گفتم
من: نه مزاحم نميشم ميرم خودم، شمام آبميوتونو نخوردين.
مهسا: به اندازه اي كه خواستيم خورديم، مسيرمون كه يكيه خونه مام نزديك شماست ديگه.
تعارفو گذاشتم كنار و سوار شدم، به اميد اينكه زودتر برسم و از دست غر غراي آرمان در امان بمونم!!!....
سياوش با سرعت راه افتاد...
سرعت سرسام آورش آشوب توي دلمو بيشتر می كرد...
مامان مهسام زنگ زد و گفت سريع بياد خونه كه باباش عصبيه...
بخاطر همين سياوش اول مجبور شد مهسارو برسونه كه خونشون سر راه بود.
بعد از خدافظی با مهسا، سياوش گفت سياوش: تشريف بيارين جلو.
اخمامو كردم توي هم و گفتم من: راحتم.
سياوش از توي آيينه نگاهم كرد و اونم با اخم گفت
سياوش: من ناراحتم اينطوري صورت خوشی نداره، راننده ي آژانس كه نيسم!!!...
از ترس اينكه تا نرم جلو راه نيوفته و من دير برسم با حرص پياده شدم و رفتم جلو، درو محكم كوبيدم بهم كه فقط نگاهم كرد.
صداي هنگو بيشتر كرد و راه افتاد.
خدارو شكر راه نزديك بود و قبل از اينكه حرفی بينمون رد و بدل بشه رسيديم!!!...
با عجله پياده شدم و گفتم من: ممنون
romangram.com | @romangram_com