#کینه_عشق_پارت_217
کوروش مضطرب پاسخ داد: چیه فریماه؟؟ چرا گریه می کنی؟! چی شده؟!....دِ حرف بزن...
با گریه ماجرا رو تعریف کردم و آدرس بیمارستان رو هم ضمیمه ی حرف هام کردم...کوروش گفت که خودش رو می رسونه...گفت که نترسم و نگران نباشم...اما مگه میشد؟!...وقتی به پدر و مادر اون بچه فکر می کردم تموم تنم از ترس می لرزید...از ترس عکس العملشون...از وحشت واکنششون...
تو همین هین هم مامور کلانتری از راه رسید و پرسش و پاسخ شروع شد...بهم گفتن که تا مشخص شدن وضعیت بچه باید بازداشت بشم و اگه وثیقه دارم زنگ بزنم تا برام بیارنش...گفتن که شماره ی خانواده ی بچه رو از توی تلفن جیبیش پیدا کردن و بهشون خبر دادن...دعا دعا می کردم کوروش زودتر از خانواده ی بچه سر برسه...به شدت از رو به رو شدن با اونا وحشت داشتم...
وقتی از کوروش براشون گفتم و اونا هلیای بی قرارم رو دیدن که از آغوشم تکون نمی خوره تصمیم گرفتن دست نگه دارن...
گوشه ی راهرو ایستاده بودم و سرم رو به دیوار تکیه داده بود و موهای خرمایی رنگ و نرم و لطیف هلیا رو نوازش می کردم...صدای هق هق ضعیفی از گلوش بیرون می اومد و دلم رو کباب می کرد...
زیر لب زمزمه کردم:کجایی کوروش؟
بالاخره کوروش اومد...اول هلیا رو از بغلم گرفت...دستام رو به سختی تکون دادم و تا از بی حسیشون کم کنم...ماجرا رو برای کوروش تعریف کردم و گفتم که به وثیقه نیاز دارم کوروش هم گفت که حدس میزده و سند یکی از آپارتمان ها رو برام آورده...با محبت گفت که نگران نباشم...اون نمیذاره آسیبی بهم برسه...
با گریه نالیدم:من به جهنم اون طفل معصوم رو بگو...هم سن و سال هلیا بود...
کوروش سر هلیا رو نوازش کرد و گفت: دور از جونش...حالا بچه دختر بود یا پسر؟...
با گریه گفتم:پسـ...
اما صحنه ی مقابلم ریشه ی کلامم رو خشکوند و در جا میخم کرد...دهنم تلخ شد و سرم به دوران افتاد...
romangram.com | @romangram_com