رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_292


ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﻪ او ﭼﺸﻢ دوﺧﺘﻪ ﺑﻮدم ، ﺳﻌﯽ داﺷﺘﻢ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺒﻬﻢ ﭼﻬﺮه ي او را ﺑﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻣﺴﻠﻢ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﮐﻨﻢ .‬ ‫او ﻣﺘﻘﺎﺑﻼً ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ . ﭘﺲ از دﻗﯿﻘﻪ اي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺸﺎدﺗﺮ ﺷﺪﻧﺪ و ،

ﻣﺮدﻣﮏ آﻧﻬﺎ ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺷﺪ ، ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮي در ﻧﻮر ﺑﻪ وﺟﻮد ﻧﯿﺎﻣﺪه‬ ‫ﺑﻮد.‬ ‫ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ اﻓﺘﺎدم و ، ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺳﮑﻮت داﺧﻞ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻫﻤﻬﻤﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ، درﺳﺖ ﻣﺜﻞ اﻣﺮوز ﻋﺼﺮ

در ﮐﻼس زﯾﺴﺖ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﺗﺎرﯾﮏ .‬ ‫اﻟﮑﺘﺮﯾﺴﯿﺘﻪ دوﺑﺎره ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﺮﯾﺎن درآﻣﺪ ، و ﺷﻬﻮت ﻣﻦ و آرزوي دﺳﺖ زدن ﺑﻪ او ، ﺣﺘﯽ از ﺗﻤﻨﺎ ﻫﺎي ﻋﻄﺸﻢ ﻧﯿﺰ ﻗﻮي ﺗﺮ ﺑﻮد .‬ ‫ﺿﺮﺑﻪ ﻫﺎي

اﻟﮑﺘﺮﯾﺴﯿﺘﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺣﺲ ﮐﻨﻢ دوﺑﺎره ﻗﻠﺒﻢ ﻣﯽ زﻧﺪ . ﺑﺪﻧﻢ ﺑﺎ آن ﻣﯽ رﻗﺼﯿﺪ . اﻧﮕﺎر اﻧﺴﺎن ﺑﻮدم . ﺑﯿﺶ از ﻫﺮ ﭼﯿﺰي در دﻧﯿﺎ ،‬ ‫دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮔﺮﻣﺎي ﻟﺒﻬﺎي او را روي ﻟﺒﻬﺎﯾﻢ

اﺣﺴﺎس ﮐﻨﻢ . ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪ اي ، ﻧﺎاﻣﯿﺪاﻧﻪ ﺑﺮاي ﯾﺎﻓﺘﻦ ﻗﺪرت ، ﮐﻨﺘﺮﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﺮا ﻗﺎدر ﺳﺎزد‬ ‫دﻫﺎﻧﻢ را ﻧﺰدﯾﮏ ﭘﻮﺳﺖ او ﺑﺒﺮم ، ﮐﻠﻨﺠﺎر رﻓﺘﻢ...‬ ‫او ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﻫﻮا را داﺧﻞ رﯾﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﮐﺸﯿﺪ

و ، ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم ﮐﻪ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻫﺎي ﻣﻦ ﺗﻨﺪ ﺷﺪ ، ﺗﻨﻔﺲ او ﮐﺎﻣﻼً ﻗﻄﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد .‬ ‫ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺴﺘﻢ ، ﺳﻌﯽ داﺷﺘﻢ ارﺗﺒﺎﻃﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ ﻣﺎ اﯾﺠﺎد ﺷﺪه ﺑﻮد را ﺑﺸﮑﻨﻢ .‬

‫دﯾﮕﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﺑﺴﻪ .‬

‫وﺟﻮد ﺑﻼ ﺑﻪ ﻫﺰار رﺷﺘﻪ ي ﮐﯿﻤﯿﺎﯾﯽ ﻇﺮﯾﻒ ﺑﻨﺪ ﺑﻮد ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺴﯿﺎر آﺳﺎن از ﻫﻢ ﻣﯽ ﮔﺴﯿﺨﺘﻨﺪ . اﻧﺒﺴﺎط رﯾﺘﻤﯿﮏ رﯾﻪ ﻫﺎي او ، ﺟﺮﯾﺎن اﮐﺴﯿﮋن‬ ‫، ﺑﺮاي او ﻣﺴﺌﻠﻪ ي ﻣﺮگ و زﻧﺪﮔﯽ

ﺑﻮد . ﭘﺮﭘﺮ زدن ﻗﻠﺐ ﺣﺴﺎس او ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺣﺎدﺛﻪ ي اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﯾﺎ ﺑﯿﻤﺎري ﯾﺎ... ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬ ‫ﻣﻦ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﻮد .‬ ‫ﺑﺎور ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪام از اﻋﻀﺎي ﺧﺎﻧﻮاده ام ، اﮔﺮ

ﺷﺎﻧﺴﯽ ﺑﺮاي ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ داده ﻣﯽ ﺷﺪ ﻣﺮدد ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ- اﮔﺮ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ دوﻣﺮﺗﺒﻪ‬ ‫ﻓﻨﺎﻧﺎﭘﺬﯾﺮي را ﺑﺎ ﻓﻨﺎﭘﺬﯾﺮي ﻣﺒﺎدﻟﻪ ﮐﻨﺪ . ﻫﺮ ﯾﮏ از ﻣﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮد ﺑﺮاي آن روي آﺗﺶ ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ .

ﺑﺮاي روزﻫﺎ ﯾﺎ اﮔﺮ ﻻزم ﺑﻮد ﻗﺮن ﻫﺎ ﺑﺴﻮزد .‬ ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻫﻢ ﻧﻮﻋﺎن ﻣﺎ ﻧﺎﻣﯿﺮا ﺑﻮدن را ﺑﺮﺗﺮ از ﻫﺮ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮي ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻨﺪ . ﺣﺘﯽ اﻧﺴﺎن ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ آرزوﯾﺶ را داﺷﺘﻨﺪ ، ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ

در‬ ‫ﻣﮑﺎن ﻫﺎي ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل آن ﮐﺴﯽ ﻣﯽ ﮔﺸﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﯿﺮه ﺗﺮﯾﻦِ ﻫﺪﯾﻪ ﻫﺎ را ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ...‬ ‫ﻣﺎ ﻧﻪ. ﺧﺎﻧﻮاده ي ﻣﻦ اﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻧﺒﻮدﻧﺪ . ﻣﺎ ﻫﺮﭼﯿﺰي را ﻣﯽ دادﯾﻢ ﺗﺎ اﻧﺴﺎن

romangram.com | @romangram_com