رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_291


‫ﺟﻠﻮي ﺧﺎﻧﻪ ي او ﭘﺎرك ﮐﺮدم ، از ﻓﮑﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻄﻮر ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮﺿﯿﺢ دﻫﻢ ﻋﺼﺒﯽ ﻣﯽ ﺷﺪم... ﺑﺪون آﺷﮑﺎر ﮐﺮدن ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻫﯿﻮﻻ ﻣﺂﺑﺎﻧﻪ ام ، ﺑﺪون‬ ‫اﯾﻨﮑﻪ دوﺑﺎره او را وﺣﺸﺖ زده ﮐﻨﻢ . ﯾﺎ

اﯾﻨﮑﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﺑﻮد ؟ ﮐﻪ ﺑﺨﺶ ﺗﺎرﯾﮏ وﺟﻮدم را ﺑﻪ ﮐﻢ ﺗﺮﯾﻦ ﺣﺪ ﻧﺸﺎن دﻫﻢ ؟‬ ‫او ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻣﺎﺳﮏ ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ و ﻣﺆدﺑﺎﻧﻪ اي ﮐﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﻧﺎﻫﺎر ﺑﺮ ﭼﻬﺮه ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪ . اﮔﺮ اﯾﻨﻘﺪر

ﭘﺮﯾﺸﺎن ﻧﺒﻮدم ، آراﻣﺶ ﻏﯿﺮ ﻃﺒﯿﻌﯽ او‬ ‫ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻣﺮا ﺑﺨﻨﺪاﻧﺪ .‬ ‫ﭘﺮﺳﯿﺪم : » ﻫﻨﻮزم ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﺪوﻧﯽ ﭼﺮا ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺷﮑﺎر ﮐﺮدن ﻣﻨﻮ ﺑﺒﯿﻨﯽ؟ «‬ ‫او ﮔﻔﺖ : » ﺧﻮب ، ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻋﮑﺲ

اﻟﻌﻤﻠﺖ ﻣﻨﻮ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. «‬ ‫درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ اﻣﯿﺪوار ﺑﻮدم آن را اﻧﮑﺎر ﮐﻨﺪ، ﭘﺮﺳﯿﺪم : » ﻣﻦ ﺗﻮرو ﺗﺮﺳﻮﻧﺪم؟ «‬ ‫» ﻧﻪ. «‬ ‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﺰﻧﻢ و ، ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮردم . » ﻣﻌﺬرت ﻣﯽ

ﺧﻮام ﮐﻪ ﺗﺮﺳﻮﻧﺪﻣﺖ. « و ﺑﻌﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪم ﻣﺤﻮ ﺷﺪ . » ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﺼﻮر ﺑﻮدن ﺗﻮ در‬ ‫اوﻧﺠﺎ ﺑﻮد... وﻗﺘﯽ ﻣﺎ ﻣﺸﻐﻮل ﺷﮑﺎر ﻫﺴﺘﯿﻢ. «‬ ‫» اﯾﻦ ﻃﻮري ﺑﺪ ﻣﯽ ﺷﺪ؟ «‬ ‫ﺗﺼﻮﯾﺮ ذﻫﻨﯽ ﻏﯿﺮ

ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﺑﻮد- ﺑﻼ، ﺑﺴﯿﺎر آﺳﯿﺐ ﭘﺬﯾﺮ در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻣﺤﺾ؛ ﺧﻮدم، از ﮐﻨﺘﺮل ﺧﺎرج... ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم آن را از ﺳﺮم دور ﮐﻨﻢ.‬ ‫»ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﺑﺪ. «‬ ‫» ﭼﻮن...؟ «‬ ‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم ، ﺑﺮاي

دﻗﯿﻘﻪ اي روي ﻋﻄﺶ ﺳﻮزان ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮدم . اﺣﺴﺎس ﮐﺮدن اش ، ﮐﻨﺘﺮل آن ، ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮدن اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮآن ﺳﻠﻄﻪ‬ ‫دارم. ﻋﻄﺶ دﯾﮕﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮا ﮐﻨﺘﺮل ﻧﻤﯽ ﮐﺮد- ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮدن ﮐﻪ اﯾﻦ

ﻃﻮر ﺑﺎﺷﺪ . ﻣﻦ ﺑﺮاي او ﺑﯽ ﺧﻄﺮ ﻣﯽ ﺑﻮدم . ﺑﻪ اﺑﺮﻫﺎ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم ﺑﺪون‬ ‫اﯾﻨﮑﻪ آﻧﻬﺎ را ﺑﺒﯿﻨﻢ ، آرزو داﺷﺘﻢ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﺎور ﮐﻨﻢ ﮐﻪ اﮔﺮ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻮي او ﺑﻪ ﻣﺸﺎﻣﻢ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ در ﺣﺎل ﺷﮑﺎر

ﺑﻮدم ، ﻋﺰم و اراده ي ﻣﻦ‬ ‫ﺗﻐﯿﯿﺮي ﺑﻪ وﺟﻮد ﻣﯽ آورد.‬ ‫ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻢ : » وﻗﺘﯽ ﻣﺎ ﺷﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ... ﮐﺎﻣﻼً اﺳﯿﺮ ﺣﻮاس و اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﻤﻮن ﻣﯽ ﺷﯿﻢ... « ﻗﺒﻞ از اداي ﻫﺮ ﮐﻠﻤﻪ ﺑﻪ آن ﻓﮑﺮ

ﻣﯽ ﮐﺮدم . »دﯾﮕﻪ‬ ‫ﻓﮑﺮ و ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺮﻣﺎ ﺣﺎﮐﻢ ﻧﯿﺴﺖ . ﻣﺨﺼﻮﺻﺎً ﺣﺲ ﺑﻮﯾﺎﯾﯽ ﻣﺎ . اﮔﻪ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﮐﻨﺘﺮل ﺧﻮدم رو اون ﺟﻮر از دﺳﺖ دادم ﺗﻮ ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﻦ‬ ‫ﺑﺎﺷﯽ... «‬

‫ﺳﺮم را از درد اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﻪ در آن زﻣﺎن اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﻣﯽ اﻓﺘﺎد ﺗﮑﺎن دادم.‬ ‫ﺑﻪ ﻃﭙﺶ ﻗﻠﺐ او ﮔﻮش ﺳﭙﺮدم ، و ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺑﯽ ﻗﺮاري ، ﺑﻪ ﻃﺮف او ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ، ﺗﺎ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺨﻮاﻧﻢ.‬ ‫ﺻﻮ

رت ﺑﻼ آرام ﺑﻮد ، ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺟﺪي . دﻫﺎن او ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺣﺪس ﻣﯽ زدم ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﺎﺷﺪ اﻧﺪﮐﯽ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد . اﻣﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ از ﭼﻪ ﺑﺎﺑﺖ؟‬ ‫اﻣﻨﯿﺖ ﺧﻮدش؟ ﯾﺎ ﻏﻢ و اﻧﺪوه ﻣﻦ؟

romangram.com | @romangram_com