رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_279


اﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ، ﻣﺎﻧﻨﺪ اﯾﻦ‬ ‫دﻗﯿﻘﻪ ، ﻣﺎﻧﻨﺪ اﯾﻦ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻧﺼﯿﺒﻢ ﺷﻮد ؟ او ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﻤﯿﺸﻪ در دﺳﺘﺮس ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ...‬ ‫دم در ورزﺷﮕﺎه ﺑﻼ ﭼﺮﺧﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ رو در رو ﺷﻮد و ، ﺑﺎ دﯾﺪن ﺣﺎﻟﺘﯽ

ﮐﻪ ﺑﺮ ﭼﻬﺮه ي ﻣﻦ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺸﺎد ﺷﺪ . او ﺻﺤﺒﺘﯽ‬ ‫ﻧﮑﺮد . ﺑﻪ ﺑﺎزﺗﺎب ﺧﻮدم در ﭼﺸﻤﺎي او ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و دﯾﺪم ﮐﻪ آﺗﺶ ﺟﻨﮓ دروﻧﯿﻢ در ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﻢ زﺑﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ .

ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﺑﻬﺘﺮ‬ ‫وﺟﻮدم ﻣﺒﺎرزه را ﻣﯽ ﺑﺎﺧﺖ ، اﯾﺠﺎد ﺗﻐﯿﯿﺮ در ﺻﻮرﺗﻢ را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮدم.‬ ‫دﺳﺘﻢ ﻧﺎﻫﺸﯿﺎراﻧﻪ و ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ آن داده ﺷﻮد ﺑﺎﻻ رﻓﺖ . ﺑﺎ ﭼﻨﺎن ﻣﻼﯾﻤﺘﯽ

ﮐﻪ ﮔﻮﯾﯽ او از ﺟﻨﺲ ﺷﮑﻨﻨﺪه ﺗﺮﯾﻦ ﺷﯿﺸﻪ ﻫﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮد ، اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﺑﻪ ﻇﺮاﻓﺖ ﯾﮏ ﺣﺒﺎب ﺑﻮد ، اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﻢ ﭘﻮﺳﺖ ﮔﺮم ﮔﻮﻧﻪ ي او را ﻧﻮازش ﮐﺮدﻧﺪ . ﮔﻮﻧﻪ اش ﺑﺎ ﺗﻤﺎس دﺳﺘﻢ

داغ ﺷﺪ و ، ﻣﻦ‬ ‫ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﮔﺮدش ﺧﻮن را در زﯾﺮ ﭘﻮﺳﺖ ﻧﺎزك او ﺣﺲ ﮐﻨﻢ.‬

‫دﺳﺘﻮر دادم : ﺑﺴﻪ...! اﻣﺎ دﺳﺘﻢ ﺑﺮاي ﺷﮑﻞ دادن ﺧﻮدش دور ﺻﻮرت او درد ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﺴﻪ !‬

‫ﺧﯿﻠﯽ دﺷﻮار ﺑﻮد ﮐﻪ دﺳﺘﻢ را ﮐﻨﺎر ﺑﮑﺸﻢ ، ﺗﺎ ﺟﻠﻮي ﺧﻮدم را ﺑﮕﯿﺮم و از آﻧﭽﻪ ﺑﻮد ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ ﻧﺮوم . در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺰار اﺣﺘﻤﺎل ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻪ‬ ‫ذﻫﻨﻢ ﻫﺠﻮم آورد- ﻫﺰار راه ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺮاي

ﻟﻤﺲ ﮐﺮدن او . ﻧﻮك اﻧﮕﺸﺘﻢ ﻃﺮح ﻟﺐ ﻫﺎي او را دﻧﺒﺎل ﻣﯽ ﮐﺮد . ﮐﻒ دﺳﺘﻢ زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ ي او‬ ‫ﻣﯽ رﻓﺖ . دﺳﺘﻪ اي از ﻣﻮﻫﺎي او را ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ و رﻫﺎ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺗﺎ روي دﺳﺘﻢ ﺑﺮﯾﺰد . ﺑﺎ

زوﯾﻢ دور ﮐﻤﺮ او ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ و او را ﺑﻪ ﺑﺪﻧﻢ ﻣﯽ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ‬ ‫و ﻧﮕﻪ ﻣﯽ داﺷﺖ .‬ ‫ﺑﺴﻪ!‬ ‫ﺧﻮدم را ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﮐﺮدم ، ﺗﺎ از او دور ﺷﻮم . ﺑﺪﻧﻢ ﺑﻪ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد- ﺑﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻠﯽ

.‬ ‫ذﻫﻨﻢ را در ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از آﻧﺠﺎ دور ﻣﯽ ﺷﺪم او را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﻢ . ﻣﯽ ﺷﺪ ﮔﻔﺖ ﺑﺮاي ﻓﺮار از دام وﺳﻮﺳﻪ‬ ‫ﻣﯽ دوم . اﻓﮑﺎر ﻣﺎﯾﮏ ﻧﯿﻮﺗﻮن را ﺷﻨﯿﺪ

م- ﺻﺪاي ذﻫﻦ او از ﻫﻤﻪ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺑﻮد- او ﺑﻼ را دﯾﺪ ﮐﻪ در ﮐﻤﺎن ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻬﯽ از ﮐﻨﺎرش ﮔﺬﺷﺖ،‬ ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﺎﻣﺘﻤﺮﮐﺰ و ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﮔﻞ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ . ﻣﺎﯾﮏ اﺧﻢ ﻫﺎﯾﺶ را در ﻫﻢ ﮐﺸﯿﺪ

و ﻧﺎﮔﻬﺎن اﺳﻢ ﻣﻦ در ﺳﺮ او ﺑﺎ ﻓﺤﺶ و ﻧﻔﺮﯾﻦ‬ ‫ﻣﺨﻠﻮط ﺷﺪ ؛ در ﺟﻮاب ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ از ﭘﻮزﺧﻨﺪ زدن ﺧﻮدداري ﮐﻨﻢ .‬

romangram.com | @romangram_com