رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_278


ﭼﺮاغ ﻫﺎي ﻓﻠﻮرﺳﻨﺖ ، ﺟ‪ﻮ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ اﺗﺎق ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎدي ﺑﺎزﮔﺸﺖ . ﺑﻼ آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ ، ﺑﺎزوﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﻠﻮ دراز و اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ را ﺑﺎز‬ ‫و ﺑﺴﺖ ﮐﺮد . ﺑﺎﯾﺪ ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻦ آن ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺮ

اي ﻣﺪﺗﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺑﺮاي او ﺳﺨﺖ ﺑﻮده ﺑﺎﺷﺪ . ﺑﺮاي ﻣﻦ راﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﻮد- ﺑﯽ ﺟﻨﺐ و ﺟﻮﺷﯽ ﻃﺒﯿﻌﯽ‬ ‫ﺑﻮد.‬ ‫ﺑﺎ دﯾﺪن ﺣﺎﻟﺘﯽ ﮐﻪ از ﺳﺮ آﺳﻮدﮔﯽ ﺑﺮ ﭼﻬﺮه اش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد آﻫﺴﺘﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪم . »

ﺧﻮب... ﺟﺎﻟﺐ ﺑﻮد. «‬

‫زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ : » اوم... « ﺑﻪ ﻃﻮر واﺿﺢ ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﻪ ﭼﯿﺰي اﺷﺎره ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ، اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﻧﻈﺮي ﻧﺪاد . ﺑﺮاي ﺷﻨﯿﺪم اﻓﮑﺎر او در اﯾﻦ‬

‫ﻟﺤﻈﻪ ﭼﻪ ﭼﯿﺰﻫﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ دادم .‬ ‫آه ﮐﺸﯿﺪم . ﻫﺮﭼﻪ آرزو ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ذﻫﻦ او ﻧﻤﯽ ﮐﺮد .‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﺪم ﭘﺮﺳﯿﺪم : » ﺑﺮﯾﻢ؟ «‬ ‫او ﺷﮑﻠﮑﯽ درآورد و ﺑﺎ ﺑﯽ

ﺗﻌﺎدﻟﯽ ﺳﺮ ﭘﺎﯾﺶ اﯾﺴﺘﺎد ، دﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﺑﻐﻞ ﺑﺎز ﮐﺮده ﺑﻮد ، اﻧﮕﺎر ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ ﺑﯿﻔﺘﺪ .‬

‫ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ دﺳﺘﻢ را ﺑﻪ او ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﮐﻨﻢ . ﯾﺎ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ آن را زﯾﺮ آرﻧﺠﺶ ﺑﮕﺬارم- ﺑﻪ ﻧﺮﻣﯽ ﺗﻤﺎم- و او را ﺳﺮﭘﺎ ﻧﮕﻪ دارم . ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً آن ﺗﺨﻠﻒ‬ ‫وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﻧﺒﻮد .‬ ‫اﺷﺘﺒﺎه ﺑﯽ اﺷﺘﺒﺎه .‬

‫ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ورزﺷﮕﺎه ﻗﺪم ﻣﯽ زدﯾﻢ او ﺑﺴﯿﺎر ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮد . ﭼﯿﻦ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﯾﮏ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﯿﻦ اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ، ﻧﺸﺎﻧﻪ اي از اﯾﻨﮑﻪ او‬ ‫ﻏﺮق در اﻓﮑﺎرش ﺑﻮد . ﻣﻦ ﻫﻢ

ﺳﺨﺖ در ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم .‬ ‫ﺑﺨﺶ ﺧﻮدﺧﻮاه وﺟﻮدم ﻣﯽ ﮔﻔﺖ : ﻣﻤﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﯾﮏ ﺑﺎر دﺳﺖ ﮐﺸﯿﺪن ﺑﻪ ﭘﻮﺳﺘﺶ ﺑﻪ او آﺳﯿﺒﯽ ﺑﺰﻧﺪ .‬ ‫ﻣﻦ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻓﺸﺎر دﺳﺘﻢ را ﮐﻢ ﮐﻨﻢ

. ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﺎﻣﻼً ﺧﻮدم را ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮل داﺷﺘﻢ ، آﻧﻘﺪرﻫﺎ ﺳﺨﺖ ﻧﺒﻮد . ﺣﺲ ﻻﻣﺴﻪ ي ﻣﻦ از‬ ‫اﻧﺴﺎن ﻫﺎ ﭘﺮورش ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺗﺮ ﺑﻮد ؛ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﯾﮏ ﺟﯿﻦ ﺟﺎم ﮐﺮﯾﺴﺘﺎل را ﺑﺎ ﺗﺮدﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﻮا

ﺑﻔﺮﺳﺘﻢ و ﺑﮕﯿﺮم ، ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ ﺑﺸﮑﻨﺪ ؛‬ ‫ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﯾﮏ ﺣﺒﺎب ﮐﻒ ﺻﺎﺑﻮن را ﻧﻮازش ﮐﻨﻢ ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ آﻧﺮا ﺑﺘﺮﮐﺎﻧﻢ . ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼً ﺧﻮدم را ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮل

داﺷﺘﻢ...‬ ‫ﺑﻼ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﯾﮏ ﺣﺒﺎب ﺑﻮد- ﺷﮑﻨﻨﺪه و ﺑﯽ دوام . ﻣﻮﻗﺘﯽ .‬ ‫ﺗﺎ ﭼﻪ ﻣﺪت ﻗﺎدر ﺑﻮدم ﺣﻀﻮرم را در زﻧﺪﮔﯽ او ﺗﻮﺟﯿﻪ ﮐﻨﻢ ؟ ﭼﻘﺪر وﻗﺖ داﺷﺘﻢ ؟ آﯾﺎ اﻣﮑﺎن داﺷﺖ دﯾﮕﺮ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ

romangram.com | @romangram_com