رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_259

ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﺎﻓﻪ ﺗﺮﯾﺎ رواﻧﻪ ﺷﺪم . او ﺑﯽ ﺻﺪا در ﮐﻨﺎر ﻣﻦ ﻗﺪم ﺑﺮداﺷﺖ.‬ ‫ژاﮐﺖ ﮐﺎرﺳﺎز واﻗﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد- ﻋﻄﺮ او ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﮕﺪاﺧﺖ . ﻓﻘﻂ اﻧﺪﮐﯽ از دردي ﮐﻪ ﻫﻤﻮاره ﺣﺲ

ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﺑﻮد . راﺣﺖ ﺗﺮ از آﻧﭽﻪ‬ ‫ﮐﻪ زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ اﻣﮑﺎن ﭘﺬﯾﺮ ﺑﻮدن آن ﺑﺎور داﺷﺘﻢ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ آن را ﻧﺎدﯾﺪه ﺑﮕﯿﺮم .‬ ‫زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ در ﺻﻒ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدﯾﻢ ﺑﻼ ﺑﯽ ﻗﺮار ﺑﻮد ، ﺑﺎ ﺑﯽ

ﺗﻮﺟﻬﯽ ﺑﺎ زﯾﭗ ژاﮐﺘﺶ ﺑﺎزي ﻣﯽ ﮐﺮد و اﯾﻦ ﭘﺎ آن ﭘﺎ ﻣﯽ ﺷﺪ . اﻏﻠﺐ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ ، اﻣﺎ ﻫﺮوﻗﺖ ﮐﻪ ﻧﮕﺎه ﺧﯿﺮه ي ﻣﺮا ﻣﻼﻗﺎت ﻣﯽ ﮐﺮد ، ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ و

ﺧﺠﺎﻟﺖ زده ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ . آﯾﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ دﻟﯿﻞ‬ ‫ﺑﻮد ﮐﻪ اﻓﺮاد زﯾﺎدي در ﺣﺎل ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﻮدﻧﺪ ؟ ﺷﺎﯾﺪ او ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺻﺪاي زﻣﺰﻣﻪ ﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ را ﺑﺸﻨﻮد- اﻣﺮوز ﺷﺎﯾﻌﺎت ذﻫﻨﯽ ،

ﺑﺮ زﺑﺎن‬ ‫ﻫﻢ آورده ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ .‬ ‫ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ از ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻬﺮه ي ﻣﻦ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ دردﺳﺮ اﻓﺘﺎده اﺳﺖ .‬ ‫ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﺎﻫﺎر او را ﺑﺮﻣﯽ داﺷﺘﻢ ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد . ﻣﻦ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ

او ﭼﻪ دوﺳﺖ دارد- ﻫﻨﻮز ﻧﻪ- ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ از ﻫﺮ ﭼﯿﺰ ﻣﻘﺪاري ﺑﺮداﺷﺘﻢ .‬ ‫او آﻫﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻫﯿﺲ ﻣﺎﻧﻨﺪي ﮔﻔﺖ : » داري ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ؟ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻏﺬارو ﮐﻪ واﺳﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﻧﻤﯽ

داري؟ «‬ ‫ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن دادم و، ﺳﯿﻨﯽ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﯿﺸﺨﻮان ﺑﺮدم . » اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﻪ ، ﻧﺼﻔﺶ ﻣﺎل ﺧﻮدﻣﻪ. «‬ ‫او ﺑﺎ ﺷﮑﺎﮐﯽ ﯾﮏ اﺑﺮوﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد ، اﻣﺎ در ﺣﯿﻦ اﯾﻨﮑﻪ ﭘﻮل ﻏﺬا را

ﻣﯽ دادم و او را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﯿﺰي ﮐﻪ ﻫﻔﺘﻪ ي ﭘﯿﺶ ، ﻗﺒﻞ از ﺗﺠﺮﺑﻪ ي‬ ‫ﻓﺠﯿﻊ او ﺑﺎ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮔﺮوه ﺧﻮن ، ﭘﺸﺖ آن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺣﺮف دﯾﮕﺮي ﻧﺰد . ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ

ﺑﺴﯿﺎر ﺑﯿﺶ ﺗﺮ از ﭼﻨﺪ روز از‬ ‫آن ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ . ﺣﺎﻻ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻮد .‬ ‫او دوﺑﺎره روﺑﻪ روي ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺖ . ﺳﯿﻨﯽ را ﺑﻪ ﻃﺮف او ﻫﻞ دادم .‬ ‫ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺗﺸﻮﯾﻖ آﻣﯿﺰي ﮔﻔﺘﻢ : »

ﻫﺮﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﺮدار. «‬ ‫او ﺳﯿﺒﯽ ﺑﺮداﺷﺖ و آن را در دﺳﺘﺶ ﭼﺮخ داد ، ﭼﻬﺮه اش ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻨﺘﻔﮑﺮي داﺷﺖ .‬ ‫» ﻣﻦ ﮐﻨﺠﮑﺎوم. «‬ ‫ﭼﻪ ﺳﻮﭘﺮازي .‬ ‫او اداﻣﻪ داد : » اﮔﻪ ﮐﺴﯽ ﺗﻮرو

ﺑﻪ ﺧﻮردن ﻏﺬا وادار ﮐﻨﻪ ، ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ « ﺻﺪاي او آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﮔﻮش اﻧﺴﺎن ﻫﺎ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺷﻨﯿﺪن آن‬ ‫ﻧﺒﻮد. ﮔﻮش ﻫﺎي ﻓﻨﺎﻧﺎﭘﺬﯾﺮان ، اﮔﺮ ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻬﯽ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﺤﺚ ﺟﺪاﯾﯽ داﺷﺖ .

اﺣﺘﻤﺎﻻً ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ اﺷﺎره اي ﻣﯽ ﮐﺮدم...‬ ‫دﻫﻦ ﺑﻪ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﮔﺸﻮدم : » ﺗﻮ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮐﻨﺠﮑﺎوي. « اوه ﺧﻮب . ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﻗﺒﻼً ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ ﺧﻮردن ﻧﺸﺪه ﺑﻮدم . اﯾﻦ ﻗﺴﻤﺘﯽ از ﺑﺎزي ﺑﻮد .


romangram.com | @romangram_com