#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_247
ﺳﺮد ﺑﻮد- و آن را در ﺟﺎي ﺧﻮدش در ﻣﻮي دم اﺳﺒﯽ درﻫﻢ و ﺑﺮﻫﻢ او ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪم ﺗﺎ دوﺑﺎره ﺣﻮاﺳﻢ را ﭘﺮت ﻧﮑﻨﺪ . زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﯾﮏ ﻧﯿﻮﺗﻮن ﺑﻪ ﻣﻮي دﺳﺖ زده ﺑﻮد را ﺑﯿﺎد آوردم و ، از
آن ﺧﺎﻃﺮه آرواره ام ﺳﺨﺖ ﺷﺪ . او در آن ﻫﻨﮕﺎم ﺧﻮدش را ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد . ﺣﺎﻻ واﮐﻨﺶ او ﻫﯿﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﯽ ﺑﻪ آن ﻣﻮﻗﻊ ﻧﺪاﺷﺖ ؛ در ﻋﻮض ، ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ اﻧﺪﮐﯽ ﮔﺸﺎد ﺷﺪﻧﺪ ، ﺧﻮن ﺑﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﻫﺠﻮم آورد و ، ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺒﺶ ﻧﺎﻣﻨﻈﻢ ﺷﺪ. ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻮال او ﺟﻮاب ﻣﯽ دادم ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﻟﺒﺨﻨﺪم را ﭘﻨﻬﺎن ﮐﻨﻢ. » ﺑﻪ ﮔﻤﻮﻧﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ اوﻟﯽ رو
ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﻨﯽ... اﮔﻪ از ﻧﻈﺮت اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره « اﻧﺘﺨﺎب ﺑﺎ او ﺑﻮد ، ﻫﻤﯿﺸﻪ اﻧﺘﺨﺎب ﺑﺎ او ﺑﻮد . » اﯾﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ آﺳﻮن ﺗﺮﯾﻦ ﺟﻮاب ﺑﺎﺷﻪ. « زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد : » از ﻧﻈﺮم ﻫﯿﭻ اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره.
« ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺐ او ﻫﻨﻮز ﺑﻪ رﯾﺘﻢ ﻋﺎدي ﺑﺎزﻧﮕﺸﺘﻪ ﺑﻮد . » و اﻣﺎ درﻣﻮرد اون ﯾﮑﯽ ﺳﻮال... « ﺣﺎﻻ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪم را ﻣﺨﻔﯽ ﮐﻨﻢ . » ﺧﻮب ، ﮔﻮش ﻣﯽ دم ﺗﺎ ﺟﻮاب اوﻧﻮ ﺧﻮدم
ﻫﻢ ﺑﺸﻨﻮم." ﺑﻼ ﺑﺎﯾﺪ آن را ﻫﻢ در ﻧﻈﺮ ﻣﯽ داﺷﺖ. زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺷﮏ ﺑﺮ ﭼﻬﺮه ي ﺑﻼ ﺳﺎﯾﻪ اﻧﺪاﺧﺖ ﺧﻨﺪه ام را ﻓﺮو ﺧﻮردم . ﭘﯿﺶ از آﻧﮑﻪ ﺟﻮاب ﻫﺎي ﺑﯿﺸﺘﺮي ﺑﺨﻮاﻫﺪ ، ﺳﺮﯾﻊ ﭼﺮﺧﯿﺪم .
ﻧﺪادن آﻧﭽﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ او ﺑﺮاﯾﻢ ﺳﺨﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد. و ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﻓﮑﺎر او را ﺑﺸﻨﻮم، ﻧﻪ ﺧﻮدم را. ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺑﻬﺎﻧﻪ اي ﺑﻮدم ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ او ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﻦ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه اﺳﺖ
ﯾﺎ ﻧﻪ. ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ : » ﻣﻮﻗﻊ ﻧﺎﻫﺎر ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺖ « ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺸﺎد ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. دﻫﺎﻧﺶ ﺑﺎز ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد . دوﺑﺎره روﯾﻢ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪم و زدم زﯾﺮ ﺧﻨﺪه . ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﭘﯿﺶ
ﻣﯽ رﻓﺘﻢ ، ﭼﻨﺪان از اﻓﮑﺎر ﺑﻬﺖ زده و اﺣﺘﮑﺎرآﻣﯿﺰي ﮐﻪ در اﻃﺮاﻓﻢ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ آﮔﺎه ﻧﺒﻮدم- ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ ﺻﻮرت ﺑﻼ و ﭘﯿﮑﺮ ﻣﻦ در رﻓﺖ و آﻣﺪ ﺑﻮدﻧﺪ . زﯾﺎد ﻣﺘﻮﺟﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮدم .
ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﻢ . وﻗﺘﯽ از روي ﭼﻤﻦ ﻫﺎي ﺧﯿﺲ ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﻼس ﺑﻌﺪي ام
ﻣﯽ رﻓﺘﻢ، ﺣﺮﮐﺖ دادن ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮل ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد . ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺪوم- ﯾﮏ دوي واﻗﻌﯽ ، ﺑﻪ ﻗﺪري ﺳﺮﯾﻊ ﮐﻪ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﻮم ، ﺑﻪ ﻗﺪري ﺳﺮﯾﻊ ﮐﻪ ﺣﺲ ﮐﻨﻢ در ﺣﺎل
ﭘﺮواز ﻫﺴﺘﻢ . ﺑﺨﺸﯽ از وﺟﻮدم ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ ﻫﻢ در ﭘﺮواز ﺑﻮد . وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﮐﻼس رﺳﯿﺪم ژاﮐﺖ را ﭘﻮﺷﯿﺪم ، ﮔﺬاﺷﺘﻢ راﯾﺤﻪ ي او ﺑﺎ ﺷﺪت ﻣﺮا در ﺑﺮ ﺑﮕﯿﺮد . ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺴﻮزم-
romangram.com | @romangram_com