رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_240

ﭘﯿﺶ روﯾﺎﻫﺎﯾﺶ آرام ﺑﻮد . زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ اﺳﻢ ﻣﺮا دوﺑﺎره و دوﺑﺎره ﺑﺮ زﺑﺎن ﺑﻮد ، ﻟﺒﺨﻨﺪ روي ﻟﺒﺎﻧﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد . ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ‬ ‫ﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ اي زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻤﺎﻧﻢ . آﯾﺎ اﻣﺮوز ﺷﺐ

ﭘﯿﺶ ﻫﯿﭻ ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ؟‬ ‫ﺑﺎ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ اﻧﺘﻈﺎر ﮐﺸﯿﺪم ، ﺑﻪ ﺻﺪاي او در ﺧﺎﻧﻪ ﮔﻮش ﺳﭙﺮدم- ﻗﺪم ﻫﺎي ﺳﺮﯾﻊ و ﭘﺮ ﺗﺰﻟﺰل روي ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ، ﺻﺪاي ﺗﯿﺰ ﺑﺎز ﺷﺪن ﻓﻮﯾﻞ ، ﺻﺪاي‬ ‫ﺑﻪ ﻫﻢ ﺧﻮ

ردن ﻣﺤﺘﻮﯾﺎت داﺧﻞ ﯾﺨﭽﺎل زﻣﺎﻧﯽ درِ آن ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ . ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ او ﻋﺠﻠﻪ دارد . ﺑﺮاي رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﻋﺼﺒﯽ‬ ‫ﺑﻮد؟ ﻓﮑﺮ آن ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﻢ ﻧﺸﺎﻧﺪ ، دوﻣﺮﺗﺒﻪ

اﻣﯿﺪوار ﺷﺪه ﺑﻮدم .‬ ‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ اﻧﺪاﺧﺘﻢ . ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ- ﺑﺎ وﺟﻮد ﺳﺮﻋﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﺮاك ﮐﻬﻦ ﺳﺎﻟﺶ او را ﺑﻪ آن ﻣﺤﺪود ﻣﯽ ﮐﺮد- او ﮐﻤﯽ دﯾﺮ راه اﻓﺘﺎده ﺑﻮد .‬ ‫ﺑﻼ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮ

ون آﻣﺪ ، ﮐﻮﻟﻪ ﭘﺸﺘﯽ اش از ﺷﺎﻧﻪ اش ﻟﯿﺰ ﻣﯽ ﺧﻮرد ، ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ در ﻫﻢ ﻓﺮ ﺧﻮرده ﺑﻮد و از ﭘﺸﺖ ﮔﺮدﻧﺶ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﯾﺨﺘﻪ‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد . ﭘﻠﯿﻮر ﺳﺒﺰ ﮐﻠﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺗﻦ داﺷﺖ ﺑﺮاي ﺣﻔﺎﻇﺖ

ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﻧﺤﯿﻒ او از ﻫﻮاي ﻣﻪ آﻟﻮد ﺳﺮد ﮐﺎﻓﯽ ﻧﺒﻮد .‬ ‫ﭘﻠﯿﻮر ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺮاي او ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰرگ ﺑﻮد . ﺑﺪن ﻗﻠﻤﯽ او را ﻣﯽ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ ، ﭘﺴﺘﯽ ﺑﻠﻨﺪي ﻫﺎي ﻇﺮﯾﻒ و ﺧﻂ ﻫﺎي ﻣﻼﯾﻢ ﺑﺪن او را ﺑﺮﻫﻢ

زده ﺑﻮد . ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً‬ ‫ﺑﻪ ﻫﻤﺎن اﻧﺪازه ﮐﻪ آرزو ﻣﯿﮑﺮدم ﭼﯿﺰي ﺗﻮ ﻣﺎﯾﻪ ﻫﺎي ﺑﻠﻮز آﺑﯽ ﻧﺎزﮐﯽ ﮐﻪ ﺷﺐ ﭘﯿﺶ ﺑﺮ ﺗﻦ داﺷﺖ ﻣﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪ ، ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﺳﭙﺎﺳﮕﺰار ﺑﻮدم...‬ ‫ﭘﺎرﭼﻪ ي آن ﺑﻪ ﻃﺮز

دل اﻧﮕﯿﺰي ﺑﻪ ﭘﻮﺳﺘﺶ ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻮد ، ﺑﻪ اﻧﺪازه اي ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻫﯿﭙﻨﻮﺗﯿﺰم ﮐﻨﻨﺪه ي اﻧﺤﻨﺎي اﺳﺘﺨﺎن ﻫﺎي ﺗﺮﻗﻮه اش در زﯾﺮ‬ ‫ﮔﻮدي ﮔﻠﻮي او را ﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺖ . رﻧﮓ آﺑﯽ آن ﻣﺎﻧﻨﺪ

آﺑﯽ ﮐﻪ ﺟﺎري ﻣﯽ ﺷﻮد روي اﻧﺪام ﻇﺮﯾﻒ او را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد...‬ ‫اﯾﻦ ﻃﻮري ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد- ﺣﯿﺎﺗﯽ- ﮐﻪ اﻓﮑﺎرم را از آن ﺑﺪن دور ﻧﮕﻪ دارم ، ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﭘﻠﯿﻮر ﻧﺎزﯾﺒﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭘﻮﺷﯿﺪه

ﺑﻮد ﺳﭙﺎﺳﮕﺰار ﺑﻮدم .‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ اﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﻣﺮﺗﮑﺐ ﺷﻮم و اﯾﻦ اﺷﺘﺒﺎه ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺟﺎزه دﻫﻢ اﺷﺘﯿﺎق ﻫﺎي ﻋﺠﯿﺒﯽ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻟﺒﻬﺎي او... ﭘﻮﺳﺖ او... ﺑﺪن او... اﯾﻦ‬

‫ﻃﻮر درون ﻣﺮا ﺑﻪ ﻟﺮزه ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ ﺑﺮ ﻣﻦ ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﻨﺪ . ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﯾﮑﺼﺪ ﺳﺎل از ﻣﻦ ﺑﻪ دور ﺑﻮدﻧﺪ . اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﺧﻮدم‬ ‫اﺟﺎزه دﻫﻢ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ دﺳﺖ زدن ﺑﻪ او ﺑﻪ

ﺳﺮم ﺧﻄﻮر ﮐﻨﺪ ، ﭼﺮاﮐﻪ ﻏﯿﺮ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد .‬ ‫اﻣﮑﺎن داﺷﺖ او را ﺑﺸﮑﻨﻢ .‬ ‫ﺑﻼ از در دور ﺷﺪ ، ﺑﻪ ﻗﺪري ﻋﺠﻠﻪ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﮐﻨﺎر اﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ﻣﻦ ﮔﺬاﺷﺖ ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ آن


romangram.com | @romangram_com