رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_229


دﻧﺒﺎل او ﺧﻢ ﺷﺪم ، دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ او را اﯾﻨﺠﺎ ﻧﮕﻪ دارم . » ﺑﻼ؟ «‬ ‫او ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻌﺪ ﺳﺮﺟﺎﯾﺶ ﺧﺸﮏ ﺷﺪ ، از اﯾﻨﮑﻪ ﺻﻮرت ﻫﺎﯾﻤﺎن را اﯾﻨﻘﺪر ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ ﻫﻢ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد

ﺣﯿﺮت ﮐﺮده ﺑﻮد .‬ ‫ﻣﻦ ﻫﻢ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮ اﯾﻦ ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم . ﻣﻮج ﮔﺮﻣﯽ از او ﺳﺎﺗﻊ ﺷﺪ و ﺻﻮرﺗﻢ را در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺖ . ﺣﺮﯾﺮ ﭘﻮﺳﺖ او را ﺗﻤﺎﻣﺎً ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ‬ ‫اﺣﺴﺎس ﮐﻨﻢ...‬

‫ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺐ او ﻧﺎ ﻣﻨﻈﻢ ﺷﺪ و ، ﻟﺒﻬﺎﯾﺶ از ﻫﻢ ﺑﺎز ﺷﺪﻧﺪ .‬ ‫زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮدم : » ﺧﻮب ﺑﺨﻮاﺑﯽ... « و ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻧﯿﺎزﻫﺎي ﺷﺪﯾﺪ در ﺑﺪﻧﻢ- ﭼﻪ ﺗﺸﻨﮕﯽ ﻣﺄﻧﻮس و ﭼﻪ اﺷﺘﯿﺎق ﺷﺪﯾﺪ و

ﺑﺴﯿﺎر ﺗﺎزه اي ﮐﻪ‬ ‫ﻧﺎﮔﻬﺎن اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم- ﺑﺎﻋﺚ ﺷﻮد ﮐﺎري اﻧﺠﺎم دﻫﻢ ﮐﻪ اﺣﺘﻤﺎل داﺷﺖ ﺑﻪ او ﺻﺪﻣﻪ ﺑﺰﻧﺪ ، ﻋﻘﺐ رﻓﺘﻢ .‬ ‫ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻫﺎي ﮔﺸﺎد ﺷﺪه و ﺣﯿﺮت زده ،

ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺸﺴﺖ . ﺣﺪس ﻣﯽ زدم ﮔﯿﺞ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ .‬ ‫ﻣﺜﻞ ﺧﻮدم .‬ ‫او ﺑﻪ ﻫﻮش آﻣﺪ- ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺻﻮرﺗﺶ ﻫﻨﻮر ﮐﻤﯽ ﺑﻬﺖ زده ﺑﻮد- و ﭼﯿﺰي ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﯿﺮون ﺑﯿﻔﺘﺪ، ﺗﻌﺎدل

ﻧﺪاﺷﺖ و ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد دﺳﺘﺶ را‬ ‫ﺑﻪ ﺑﺪﻧﻪ ي اﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ﺑﮕﯿﺮد ﺗﺎ ﺧﻮدش را ﺳﺮﭘﺎ ﻧﮕﻪ دارد .‬ ‫ﺑﯽ ﺻﺪا ﺧﻨﺪﯾﺪم- اﻣﯿﺪوار ﺑﻮدم ﺻﺪاي آن ﺑﻪ ﻗﺪري آرام ﺑﻮده ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺸﻨﻮد .‬ ‫ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺑﻪ

ﺳﻤﺖ ﻧﻮري ﮐﻪ در ﺟﻠﻮي ﺧﺎﻧﻪ را در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﯽ رﻓﺖ ﺳﮑﻨﺪري ﻣﯽ ﺧﻮرد . ﺣﺎﻻ ﺟﺎﯾﺶ اﻣﻦ ﺑﻮد . و ﻣﻦ ﺑﻪ زودي ﺑﺎز‬ ‫ﻣﯽ ﮔﺸﺘﻢ ﺗﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮم .‬ ‫ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦ

ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺗﺎرﯾﮏ راﻧﻨﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﭼﺸﻢ ﻫﺎي ﺑﻼ را اﺣﺴﺎس ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﺮا دﻧﺒﺎل ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ .‬ ‫اﺣﺴﺎﺳﯽ ﻣﺘﻔﺎوت ﺗﺮ از آن ﺣﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آن ﻋﺎدت داﺷﺘﻢ ﺑﻮد . ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺑﻪ ﺳﺎ

دﮔﯽ ﻣﯽ ﺗﻮاﺳﺘﻢ ﺧﻮدم را در ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺮا دﻧﺒﺎل ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‬ ‫ﺑﺒﯿﻨﻢ. اﯾﻦ ﻣﻮرد ﺑﻪ ﻃﻮر ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻫﯿﺠﺎن اﻧﮕﯿﺰ ﺑﻮد- اﯾﻦ اﺣﺴﺎس ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ از ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺮا دﻧﺒﺎل ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﻣﯽ

داﻧﺴﺘﻢ ﺗﻨﻬﺎ دﻟﯿﻠﺶ اﯾﻦ‬ ‫اﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﭼﺸﻢ ﻫﺎ ﭼﺸﻤﺎن او ﻫﺴﺘﻨﺪ .‬

‫ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﻫﺪف در ﺷﺐ ﻣﯽ راﻧﺪم ﯾﮏ ﻣﯿﻠﯿﻮن ﻓﮑﺮ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ در ﺳﺮم در رﻓﺖ و آﻣﺪ ﺑﻮدﻧﺪ .‬ ‫ﺑﺮاي ﻣﺪﺗﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ در راه ﻧﺎﮐﺠﺎآﺑﺎد دور ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻫﺎ ﭼﺮخ زدم در ﻓﮑﺮ ﺑﻼ

و رﻫﺎﯾﯽ ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺎور ﻧﺎﺷﯽ از ﺑﺮﻣﻼ ﺷﺪن ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺑﻮدم . دﯾﮕﺮ‬ ‫ﻻزم ﻧﺒﻮد از اﯾﻨﮑﻪ ﻧﮑﻨﺪ او ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻢ ﺑﺘﺮﺳﻢ . او ﻣﯽ داﻧﺴﺖ . اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺮاﯾﺶ اﻫﻤﯿﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺖ . ﺣﺘﯽ

romangram.com | @romangram_com