#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_230
ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر واﺿﺢ اﯾﻦ ﺑﺮاي او ﺧﻮب ﻧﺒﻮد ﺑﻪ ﻃﺮزي ﺷﮕﻔﺖ آور ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻣﺎﯾﻪ ي رﻫﺎﯾﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد . ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﺑﻪ ﺑﻼ و ﻋﺸﻖ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم. او ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ آن ﻃﻮري ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺑﻮدم ﻣﺮا دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ- ﻋﺸﻖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮي و وﯾﺮاﻧﮕﺮي ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺑﺪن ﻧﺤﯿﻒ او را ﺑﺸﮑﻨﺪ . اﻣﺎ ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ اﺣﺴﺎﺳﺶ ﻗﻮي ﺑﻮد . ﺑﻪ ﺣﺪي ﮐﻪ ﺗﺮس
ﻏﺮﯾﺰي را ﻣﻄﯿﻊ ﺳﺎزد . ﺑﻪ ﺣﺪي ﮐﻪ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ . و ﺑﻮدن ﺑﺎ او ﻋﻈﯿﻢ ﺗﺮﯾﻦ ﺷﺎدي اي ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮدم . ﺑﺮاي ﻣﺪﺗﯽ- وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮدم و ﺑﺮاي ﯾﮏ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻫﻢ
ﮐﻪ ﺷﺪه ﮐﺴﯽ را آزار ﻧﻤﯽ دادم- ﺑﻪ ﺧﻮدم اﺟﺎزه دادم زﻧﺪﮔﯽ در ﺗﺮاژدي ﺷﺎدي را اﺣﺴﺎس ﮐﻨﻢ . ﺗﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ او ﺑﻪ ﻣﻦ اﻫﻤﯿﺖ ﻣﯽ داد ﺷﺎد ﺑﺎﺷﻢ . ﺗﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي ﭘﯿﺮوزي و ﻓﺘﺢ
ﻋﻮاﻃﻒ او در ﭘﻮﺳﺖ ﺧﻮد ﻧﮕﻨﺠﻢ . ﺗﺎ ﻓﻘﻂ ﺗﺼﻮر ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻫﺮ روز ﻧﺰدﯾﮏ او ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﻢ ، ﺻﺪاﯾﺶ را ﻣﯽ ﺷﻨﻮم و ﻟﺒﺨﻨﺪش را از آنِ ﺧﻮد ﻣﯽ ﮐﻨﻢ . آن ﻟﺒﺨﻨﺪ را ﺑﺎرﻫﺎ در ﺳﺮم ﺗﮑﺮار
ﮐﺮدم ، ﮔﻮﺷﻪ ي ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ را ﮐﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد دﯾﺪم ، ﭼﺎل ﮐﻮﭼﮑﯽ ﮐﻪ روي ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ، آن ﻃﻮري ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶ ﮔﺮم و زﻻل ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ... اﻣﺸﺐ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ روي
دﺳﺘﻢ ﺑﺴﯿﺎر ﮔﺮم و ﻟﻄﯿﻒ ﺑﻮدﻧﺪ . ﺗﺼﻮر ﮐﺮدم ﮐﻪ ﻟﻤﺲ ﭘﻮﺳﺖ ﻇﺮﯾﻔﯽ ﮐﻪ روي ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد ﭼﻪ ﺣﺴﯽ دارد- ﺣﺮﯾﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ، ﮔﺮم... ﺑﺴﯿﺎر ﺷﮑﻨﻨﺪه. ﺣﺮﯾﺮ ﺑﺮ روي
ﺷﯿﺸﻪ... ﺑﻪ ﻃﺮزي وﺣﺸﺘﻨﺎك ﺷﮑﻨﻨﺪه . ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺒﻮدم اﻓﮑﺎرم ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ رود . ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ در ﻓﮑﺮ آﺳﯿﺐ ﭘﺬﯾﺮي ﺗﺨﺮﯾﺐ ﮔﺮ ﺳﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ،
ﺗﺼﺎوﯾﺮ ﺟﺪﯾﺪي از ﭼﻬﺮه ي او وارد ﻓﺎﻧﺘﺰي ﻫﺎﯾﻢ ﺷﺪﻧﺪ . رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه از ﺗﺮس ، در ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺎ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد- ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل آرواره اش ﺳﺨﺖ ﺷﺪه و ﻣﺼﻤﻢ ﺑﻮد ، ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺧﺸﻢ آﻟﻮد ،
ﻟﺒﺮﯾﺰ از ﺗﻤﺮﮐﺰ ، ﺑﺪن ﻻﻏﺮش آﻣﺎده ﺑﺮاي ﺿﺮﺑﻪ زدن ﺑﻪ ﻣﻬﺎﺟﻤﺎن درﺷﺖ ﻫﯿﮑﻠﯽ ﮐﻪ دور او را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ، ﮐﺎﺑﻮس ﻫﺎي ﺗﺎرﯾﮑﯽ... » آه ، « ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺗﻨﻔﺮ ﺧﺮوﺷﺎﻧﯽ ﮐﻪ
ﻣﯽ ﺷﺪ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻟﺬت ﻋﺸﻖ او از ﯾﺎد ﺑﺮده ﺑﻮدم دوﻣﺮﺗﺒﻪ در ﺟﻬﻨﻢ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﺟﻮش ﻣﯽ آﻣﺪ، ﻏﺮﯾﺪم . ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮدم . ﺑﻼ در ﺧﺎﻧﻪ اش ، آن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﻦ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﺣﺎﺻﻞ ﮐﺮده ﺑﻮدم
، اﻣﻦ ﺑﻮد ؛ ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪ اي ﺷﺪﯾﺪاً ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮدم ﮐﻪ ﭼﺎرﻟﯽ ﺳﻮان- ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ اداره ي ﭘﻠﯿﺲ ، ﺗﻌﻠﯿﻢ دﯾﺪه و ﻣﺴﻠﺢ- ﭘﺪر او ﺑﻮد . اﯾﻦ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﻓﺮاﻫﻢ ﮐﺮدن ﯾﮏ ﺳﺮﭘﻨﺎه ﺑﺮاي او ﺑﻮد
romangram.com | @romangram_com