رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_228


ژاﮐﺖ ﻣﻦ ﮐﺮد .‬ ‫ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ او را ﺧﺎﻃﺮ ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم : » ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﻧﮕﻬﺶ داري .« ﺗﺮﺟﯿﺤﺎً دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ او را ﺑﺎ ﭼﯿﺰي ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮕﺰارم . ﯾﮏ‬ ‫ﯾﺎدﮔﺎري ، ﻣﺎﻧﻨﺪ در ﺑﻄﺮي

اي ﮐﻪ ﺣﺎﻻ در ﺟﯿﺒﻢ ﺑﻮد... » واﺳﻪ ﻓﺮدا ژاﮐﺖ ﻧﺪاري. «‬ ‫او ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻠﺨﯽ آن را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻦ داد . ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ : » ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﻣﺠﺒﻮر ﺑﺸﻢ راﺟﻊ ﺑﻬﺶ ﺑﻪ ﭼﺎرﻟﯽ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪم. «‬ ‫ﺑﻪ

ﮔﻤﺎﻧﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ . ﺑﻪ او ﻟﺒﺨﻨﺪ زدم . » اوه ، درﺳﺘﻪ. «‬ ‫دﺳﺘﺶ را روي دﺳﺘﮕﯿﺮه ي در ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻌﺪ ، ﻣﮑﺚ ﮐﺮد . ﺑﺮاي رﻓﺘﻦ ﺑﯽ ﻣﯿﻞ ﺑﻮد ، درﺳﺖ ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﯽ ﻣﯿﻞ ﺑﻮ

دم اﺟﺎزه دﻫﻢ‬ ‫ﺑﺮود.‬ ‫ﮐﻪ او را ﺑﯽ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮕﺬارم ، ﺣﺘﯽ ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ...‬ ‫ﭘﯿﺘﺮ و ﺷﺎرﻟﻮت ﺗﺎ اﻵن دﯾﮕﺮ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ، ﺑﺪون ﺷﮏ از ﺳﯿﺎﺗﻞ ﻫﻢ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ . وﻟﯽ ﻫﻤﯿﺸﻪ اﻓﺮاد

دﯾﮕﺮي ﻧﯿﺰ ﺑﻮدﻧﺪ . اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮاي ﻫﯿﭻ‬ ‫اﻧﺴﺎﻧﯽ ﺟﺎﯾﯽ اﻣﻦ ﻧﺒﻮد و ، ﺑﺮاي او ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﺧﻄﺮﻧﺎك ﺗﺮ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ .‬ ‫» ﺑﻼ؟ « از ﻟﺬت ﮔﻔﺘﻦ اﺳﻢ او ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﻣﺘﺤﯿﺮ ﺷﺪم.‬

‫» ﺑﻠﻪ؟ «‬ ‫» ﯾﻪ ﻗﻮﻟﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ دي؟ «‬ ‫ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﮐﺮد : » آره. « و ﺑﻌﺪ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶ ﺗﻨﮓ ﺷﺪﻧﺪ ، اﻧﮕﺎر ﺑﻪ ﻓﮑﺮ دﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮاي ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد .‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﻓﮑﺮ

ﺑﻮدم ﮐﻪ اﯾﻦ ﺧﻮاﻫﺶ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ او ﻣﻮردي ﺑﺮاي ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ دارد ﯾﺎ ﻧﻪ، ﺑﻪ او ﻫﺸﺪار دادم : » دﯾﮕﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮي ﺟﻨﮕﻞ ﻧﺮو«‬ ‫ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﻠﮏ زد . » ﭼﺮا؟ «‬ ‫رو ﺑﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ اﻃﻤﯿﻨﺎن

ﭼﺸﻢ ﻏﺮه رﻓﺘﻢ . ﻋﺪم روﺷﻨﺎﯾﯽ ﺑﺮاي ﭼﺸﻤﺎن ﻣﻦ اﺷﮑﺎﻟﯽ ﭘﯿﺶ ﻧﻤﯽ آورد ، اﻣﺎ ﺷﮑﺎرﭼﯿﺎن دﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﺑﺎ آن‬ ‫ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ . ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻓﻘﻂ اﻧﺴﺎن ﻫﺎ را ﮐﻮر ﻣﯽ ﮐﺮد .‬

‫ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻢ : » ﻓﻘﻂ ﻫﻤﯿﻨﻮ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ اﯾﻦ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﺧﻄﺮ رو ﺑﺮاي ﺗﻮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ. «‬ ‫او اﻧﺪﮐﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ، وﻟﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎدي ﺑﺎزﮔﺸﺖ و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺑﻪ

ﻣﻦ ﮔﻔﺖ : » ﻫﺮﭼﯽ ﺗﻮ ﺑﮕﯽ. «‬ ‫ﻧﻔﺲ او ﺻﻮرﺗﻢ را ﻧﻮازش ﮐﺮد ، ﺑﺴﯿﺎر ﺷﯿﺮﯾﻦ و ﻣﻄﺒﻮع .‬ ‫ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺗﻤﺎم ﺷﺐ را ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ ، اﻣﺎ او ﺧﻮاﺑﺶ را اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺖ . دو آرزو

ﻫﻤﭽﻨﺎن در ﻣﻦ درﺣﺎل ﺟﻨﮕﯽ ﺗﻦ ﺑﻪ ﺗﻦ ﺑﻮدﻧﺪ : ﯾﮑﯽ‬ ‫ﺧﻮاﺳﺘﻦ او ، و دﯾﮕﺮي ﺧﻮاﺳﺘﻦ اﯾﻤﻦ ﺑﻮدن او .‬ ‫ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﮐﺎرﻫﺎي ﻧﺸﺪﻧﯽ آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪم . ﮔﻔﺘﻢ : » ﻓﺮدا ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺖ. « ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ

ﮐﻪ زودﺗﺮ از اﯾﻨﻬﺎ او را ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ . ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎل ، او ﻣﺮا ﺗﺎ ﻓﺮدا‬ ‫ﻧﻤﯽ دﯾﺪ.‬ ‫ﮔﻔﺖ : » ﭘﺲ ﺗﺎ ﻓﺮدا. « و در ﻃﺮف ﺧﻮد را ﺑﺎزﮐﺮد .‬ ‫ﺑﺎ دﯾﺪن رﻓﺘﻦ او ، ﺑﺎزﻫﻢ در درد و رﻧﺞ ﻓﺮو رﻓﺘﻢ .‬ ‫ﺑﻪ

romangram.com | @romangram_com