رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_222


ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ- ﻋﻼرﻗﻢ ﻫﻤﻪ ي‬ ‫ﭼﯿﺰﻫﺎ ، او ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ.‬ ‫اﻣﯿﺪ دوﺑﺎره ﭘﺮ و ﺑﺎل ﻣﯽ زد و ﻣﻦ آن را ﻋﻘﺐ راﻧﺪم.‬ ‫ﺻﺎدﻗﺎﻧﻪ ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻢ : » از ﻧﻮع ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺶ. « آرزو ﻣﯽ

ﮐﺮدم اي ﮐﺎش ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ اي ﺣﻘﯿﻘﺖ واﻗﻌﺎً از اﻫﻤﯿﺖ ﺧﻮد ﺑﮑﺎﻫﺪ .‬ ‫دﻗﯿﻘﻪ اي ﺟﻮاب ﻧﺪاد . ﺷﻨﯿﺪم ﮐﻪ آﻫﻨﮓ ﺗﻨﻔﺴﺶ ﻋﻮض ﻣﯽ ﺷﺪ- ﻃﻮر ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻧﺎ ﻣﻮزون ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻤﯽ

ﺧﻮرد ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﺮس ﺑﺎﺷﺪ .‬ ‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ از ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮔﻔﺖ : » ﺑﺎزم ﺑﺮام ﺑﮕﻮ. «‬ ‫ﺑﺎ دﻗﺖ او را از ﻧﻈﺮ ﮔﺬراﻧﺪم.‬ ‫او درد ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ . ﭼﻄﻮر اﺟﺎزه ي ﻫﻤﭽﯿﻦ

ﭼﯿﺰي را داده ﺑﻮدم ؟‬ ‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑﻪ ﻓﮑﺮ راﻫﯽ ﺑﺎﺷﻢ ﮐﻪ از ﺟﺮﯾﺤﻪ دار ﺷﺪن اﺣﺴﺎﺳﺎت او ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي ﮐﻨﻢ . دل او ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﺷﮑﺴﺖ . ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ اﺟﺎزه دﻫﻢ دﻟﺶ‬ ‫ﺑﺸﮑﻨﺪ . ﭘﺮﺳﯿﺪم :

» دﯾﮕﻪ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﺪوﻧﯽ؟ «‬ ‫او ﮐﻪ ﻫﻨﻮز اﻧﺪوﻫﮕﯿﻦ ﺑﻮد ، ﮔﻔﺖ : » ﺑﻬﻢ ﺑﮕﻮ ﭼﺮا ﺑﻪ ﺟﺎي آدم ﻫﺎ ﺣﯿﻮاﻧﺎت رو ﺷﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ. «‬ ‫آﯾﺎ واﺿﺢ ﻧﺒﻮد ؟ ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻫﻢ اﻫﻤﯿﺘﯽ ﺑﺮاي

او ﻧﺪاﺷﺖ .‬ ‫ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺿﻌﯿﻔﯽ ﮔﻔﺘﻢ : » ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﯾﻪ ﻫﯿﻮﻻ ﺑﺎﺷﻢ. «‬ ‫» ﻣﮕﻪ ﺣﯿﻮاﻧﺎت ﮐﺎﻓﯽ ﻧﯿﺴﺘﻦ؟ «‬ ‫ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺗﺸﺒﯿﻪ دﯾﮕﺮي ﮔﺸﺘﻢ ﺗﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮد . » ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ اﻟﺒﺘﻪ ، وﻟﯽ

ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮاي ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﻮدت رو ﺑﺎ ﺷﯿﺮ و ﺳﻮﯾﺎ‬ ‫ﺳﯿﺮ ﮐﻨﯽ ؛ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﻮدﻣﻮن ﻣﯽ ﮔﯿﻢ ﮔﯿﺎﻫﺨﻮار . ﯾﻪ ﺟﻮك ﺑﯿﻦ ﺧﻮدﻣﻮﻧﻪ . ﺗﻐﺬﯾﻪ ﺑﺎﺧﻮن ﺣﯿﻮاﻧﺎت ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ ﯾﺎ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﮕﻢ

ﺗﺸﻨﮕﯽ ﻣﺎرو ﮐﺎﻣﻞ‬ ‫ﺑﺮﻃﺮف ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ . اﻣﺎ اون ﻗﺪر رو ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﯿﺮو ﻣﯿﺪه ﮐﻪ از ﺷﮑﺎر اﻧﺴﺎن ﻫﺎ اﺟﺘﻨﺎب ﮐﻨﯿﻢ . اﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﻪ. « ﺻﺪاﯾﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ آﻣﺪ ؛ از ﺧﻄﺮي‬ ‫ﮐﻪ اﺟﺎزه داده ﺑﻮ

دم او را ﺗﻬﺪﯾﺪ ﮐﻨﺪ ﺷﺮﻣﺴﺎر ﺑﻮدم . ﺧﻄﺮي ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎن او را ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﮐﺮد... » ﮔﺎﻫﯽ وﻗﺖ ﻫﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻪ. «‬ ‫» اﻵن اﻧﺠﺎم اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺮات ﺳﺨﺘﻪ؟ «‬ ‫آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪم . ﺑﺪ

ون ﺷﮏ او ﻫﻤﺎن ﺳﻮاﻟﯽ را ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭘﺎﺳﺦ دﻫﻢ . اﻗﺮار ﮐﺮدم : » آره. «‬ ‫اﯾﻦ ﺑﺎر واﮐﻨﺶ ﻓﯿﺰﯾﮑﯽ او را درﺳﺖ ﺣﺪس زدم : ﺗﻨﻔﺴﺶ ﻣﻨﻈﻢ ﻣﺎﻧﺪ ، ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺒﺶ

ﻣﺘﻌﺎدل ﺑﻮد . اﻧﺘﻈﺎر اﯾﻦ ﻫﺎ را داﺷﺘﻢ ، وﻟﯽ از آن ﺳﺮدر‬ ‫ﻧﻤﯽ آوردم . ﭼﻄﻮر اﻣﮑﺎن داﺷﺖ او ﻧﺘﺮﺳﯿﺪه ﺑﺎﺷﺪ ؟‬ ‫او ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﮐﺎﻣﻼً ﻣﻄﻤﺌﻦ ﮔﻔﺖ : » وﻟﯽ ﺗﻮ اﻵن ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ. «‬ ‫»

ﭼﺮا ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻓﮑﺮي ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ «‬

romangram.com | @romangram_com