رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_223


‫ﺑﺎ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﮔﻔﺖ : » ﭼﺸﻤﻬﺎت . ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﯾﻪ ﻧﻈﺮﯾﻪ دارم . ﻣﻦ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم ﮐﻪ ﻣﺮدم- ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﻣﺮد ﻫﺎ- وﻗﺘﯽ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻫﺴﺘﻦ‬ ‫ﺑﺪاﺧﻼق ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻦ. «‬ ‫ﺑﻪ ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ ﮐﻪ

ﮐﺮده ﺑﻮد آﻫﺴﺘﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪم : ﺑﺪاﺧﻼق . وﻟﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮐﺎﻣﻼً ﺣﻖ ﺑﺎ او ﺑﻮد . » ﺗﻮ ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﺴﺖ ، درﺳﺘﻪ؟ «‬ ‫دوﺑﺎره ﺧﻨﺪﯾﺪم .‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻼﯾﻤﯽ زد ، ﭼﯿﻦ ﺑﯿﻦ اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ

ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد اﻧﮕﺎر داﺷﺖ روي ﭼﯿﺰي ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﯽ ﮐﺮد .‬ ‫ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺧﻨﺪه ي ﻣﻦ ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ : » آﺧﺮ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﺎ اﻣﺖ ﺑﻪ ﺷﮑﺎر رﻓﺘﻪ ﺑﻮدي؟ « ﻟﺤﻦ ﻋﺎدي ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدن او ﺑﻪ

ﻫﻤﺎن اﻧﺪازه اي‬ ‫ﮐﻪ ﺟﺬاب ﺑﻮد ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﮐﻨﻨﺪه ﻧﯿﺰ ﺑﻮد . واﻗﻌﺎً ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ را ﻗﺒﻮل ﮐﻨﺪ ؟ اﻧﮕﺎر ﻣﻦ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ از او ﺷﻮﮐﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدم .‬ ‫ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻢ : » آره. « و ﺑﻌﺪ ، زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ

ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻣﻮﺿﻮع را ﻫﻤﺎن ﺟﺎ رﻫﺎ ﮐﻨﻢ، ﻫﻤﺎن ﻣﯿﻠﯽ ﮐﻪ در رﺳﺘﻮران اﺣﺴﺎس ﮐﺮده ﺑﻮدم ﺑﻪ ﺳﺮاﻏﻢ‬ ‫آﻣﺪ : ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ او ﻣﺮا ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ . آﻫﺴﺘﻪ اداﻣﻪ دادم : » ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮم

، وﻟﯽ ﻻزم ﺑﻮد . وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﺸﻨﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ دور و ﺑﺮ ﺗﻮ ﺑﻮدن ﯾﻪ ﮐﻤﯽ‬ ‫راﺣﺖ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻪ. «‬ ‫» ﭼﺮا ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﺮي؟ «‬ ‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ، ﺳﭙﺲ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺗﺎ ﻧﮕﺎه ﺧﯿﺮه ي او را

ﻣﻼﻗﺎت ﮐﻨﻢ . اﯾﻦ ﻧﻮع ﺻﺎدق ﺑﻮدن ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ي دﯾﮕﺮي ﻣﺸﮑﻞ ﺑﻮد .‬ ‫» دور ﺑﻮدن از ﺗﻮ... ﻣﻦ رو... ﻋﺼﺒﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. « ﮔﻤﺎن ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻟﻐﺖ ﻋﺼﺒﯽ ﺑﺲ ﺑﺎﺷﺪ ، ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺑﻪ اﻧﺪازه ي

ﮐﺎﻓﯽ ﻗﻮي ﻧﺒﻮد . » ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ ي‬ ‫ﮔﺬﺷﺘﻪ ، وﻗﺘﯽ ازت ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎﺷﯽ ﺗﻮي اﻗﯿﺎﻧﻮس ﻧﯿﻔﺘﯽ ﯾﺎ زﯾﺮ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻧﺮي ﺷﻮﺧﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم . ﺗﻤﺎم ﻃﻮل ﺗﻌﻠﻄﯿﻼت آﺧﺮ ﻫﻔﺘﻪ رو دﭼﺎر‬ ‫ﺣﻮاس

ﭘﺮﺗﯽ ﺑﻮدم ، ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺑﻮدم . و ﺑﻌﺪ از اﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ اﻣﺸﺐ اﻓﺘﺎد ، ﻣﺘﻌﺠﺒﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﭼﻄﻮر ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﯾﻪ ﺗﻌﻄﯿﻼت آﺧﺮ ﻫﻔﺘﻪ ي ﮐﺎﻣﻞ رو ﺳﺎﻟﻢ‬ ‫ﺳﭙﺮي ﮐﻨﯽ. « ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﯾﺎد ﺧﺮاش ﻫﺎي روي ﮐﻒ

دﺳﺘﺶ اﻓﺘﺎدم . ﺟﻤﻠﻪ ام را اﺻﻼح ﮐﺮدم : » ﺧﻮب ، ﺳﺎﻟﻢِ ﺳﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﻧﻪ. «‬ ‫» ﭼﯽ؟ «‬ ‫ﺑﻪ او ﯾﺎدآوري ﮐﺮدم : » دﺳﺖ ﻫﺎت. «‬ ‫او آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺷﮑﻠﮑﯽ درآورد . » زﻣﯿﻦ ﺧﻮردم. «‬ ‫

درﺳﺖ ﺣﺪس زده ﺑﻮدم . در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻗﺎدر ﻧﺒﻮدم از ﻟﺒﺨﻨﺪ زدن ﺧﻮدداري ﮐﻨﻢ ، ﮔﻔﺘﻢ : » ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻓﮑﺮو ﮐﺮدم . ﺑﻪ ﮔﻤﻮﻧﻢ ﺑﺎ وﺟﻮد ﺗﻮ‬ ‫ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ ﺑﺪﺗﺮ از اﯾﻦ ﻫﺎ ﺑﺸﻪ- و اﯾﻦ

اﺣﺘﻤﺎل ﺗﻤﺎم ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ از اﯾﻨﺠﺎ دور ﺑﻮدم ﻋﺬاﺑﻢ داد . اﯾﻦ ﺳﻪ روز ﺧﯿﻠﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﮔﺬﺷﺖ . واﻗﻌﺎً اﻋﺼﺎب‬ ‫اﻣﺖ رو ﺧﻮرد ﮐﺮدم. « در واﻗﻊ ، ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻓﻌﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﺑﺮدم . اﺣﺘﻤﺎﻻً

romangram.com | @romangram_com