رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_220


اﺣﺴﺎس را ﻓﺮو ﻧﺸﺎﻧﻢ .‬

‫از او ﭘﺮﺳﯿﺪم : » در ﭼﻪ ﻣﻮرد ﮐﻨﺠﮑﺎوي؟ « ﻫﯿﭻ رازي ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد ، ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺰﺋﯿﺎت ﮐﻮﭼﮏ .‬ ‫او ﭘﺮﺳﯿﺪ : » ﺗﻮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﺘﻪ ؟ «‬ ‫ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺟﻮاب دادم : » ﻫﻔﺪه. «‬ ‫» ﭼﻨﺪ وﻗﺘﻪ ﮐﻪ

ﻫﻔﺪه ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻮﻧﺪي؟ «‬ ‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑﻪ ﻟﺤﻦ ﻣﺘﮑﺒﺮ او ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﺰﻧﻢ . اﻗﺮار ﮐﺮدم : » ﯾﻪ ﻣﺪﺗﯽ ﻣﯽ ﺷﻪ. «‬ ‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﮔﻔﺖ : » ﺧﻮﺑﻪ. « او ﺑﻪ ﻣﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد . زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﮕﺮان از

ﺳﻼﻣﺖ رواﻧﯿﺶ ، ﻣﺘﻘﺎﺑﻼً ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﺷﺪم ، ﻟﺒﺨﻨﺪش ﻋﺮﯾﺾ ﺗﺮ‬ ‫ﺷﺪ . ﺷﮑﻠﮑﯽ درآوردم .‬ ‫اﺧﻄﺎر داد : » ﻧﺨﻨﺪ ، ﺑﺎﺷﻪ... ؟ وﻟﯽ ﺗﻮ ﭼﻄﻮري ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ درﻃﻮل روز ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎي؟ «‬

‫ﺑﺮﺧﻼف درﺧﻮاﺳﺖ او ﺧﻨﺪﯾﺪم . اﯾﻦ ﻃﻮر ﮐﻪ ﭘﯿﺪا ﺑﻮد ، ﺗﺤﻘﯿﻘﺎت او ﭼﯿﺰ ﻏﯿﺮﻋﺎدي اي ﺑﻪ او ﻣﺘﺬﮐﺮ ﻧﺸﺪه ﺑﻮدﻧﺪ . ﮔﻔﺘﻢ : » اﻓﺴﺎﻧﻪ... «‬ ‫» آﻓﺘﺎب ﺗﻮرو ﺳﻮزوﻧﺪه؟ «‬ ‫» اﻓﺴﺎﻧﻪ... «‬ ‫»

ﺧﻮاﺑﯿﺪن ﺗﻮي ﺗﺎﺑﻮت ﻫﺎ؟ «‬ ‫» اﻓﺴﺎﻧﻪ... «‬ ‫ﺑﺮاي ﻣﺪت ﻫﺎ ﺧﻮاﺑﯿﺪن ﺑﺨﺸﯽ از زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﻧﺒﻮد- ﻧﻪ ﺗﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ ﺷﺐ ﭘﯿﺶ ، زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﻮاب دﯾﺪن ﺑﻼ را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮده ﺑﻮدم...‬ ‫زﯾﺮ ﻟﺐ

ﺟﻮاب ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮي ﺑﻪ ﺳﻮال او دادم : » ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺨﻮاﺑﻢ. «‬ ‫ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪ اي ﺳﺎﮐﺖ ﻣﺎﻧﺪ .‬ ‫ﭘﺮﺳﯿﺪ :» اﺻﻼً؟ «‬ ‫» ﻫﯿﭻ وﻗﺖ. «‬ ‫در ﭼﺸﻢ ﻫﺎي او ﮐﻪ زﯾﺮ ﭼﺘﺮ ﻣﮋه ﻫﺎﯾﺶ ﮔﺸﺎد

ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم ، و در ﺣﺴﺮت ﺧﻮاب ﺳﻮﺧﺘﻢ . ﻧﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ، ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﺮاﻣﻮﺷﯽ و‬ ‫ﻓﺮار از ﻣﻼﻟﺖ ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﻪ دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺧﻮاب ﺑﯿﺒﻨﻢ . ﺷﺎﯾﺪ ، اﮔﺮ ﻣﯽ ﺗﻮ

اﻧﺴﺘﻢ ﻧﺎﻫﺸﯿﺎر ﺑﺎﺷﻢ ، اﮔﺮ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ در روﯾﺎﻫﺎﯾﻢ‬ ‫ﻏﺮق ﺷﻮم ، ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻢ ﺷﺪه در دﻧﯿﺎﯾﯽ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ در آن او و ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﯿﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ . او ﺧﻮاب

ﻣﺮا ﻣﯽ دﯾﺪ .‬ ‫ﻣﻦ ﻫﻢ دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺧﻮاب او را ﺑﺒﯿﻨﻢ .‬ ‫ﺑﺎ ﭼﻬﺮه اي ﭘﺮ از ﺣﯿﺮت ، ﻧﮕﺎه ﺧﯿﺮه ي ﻣﺮا ﭘﺎﺳﺦ داد . ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﻢ را از او ﺑﺮﮔﯿﺮم .‬ ‫ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺧﻮاب

او را ﺑﺒﯿﻨﻢ . او ﻫﻢ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺧﻮاب ﻣﺮا ﻣﯽ دﯾﺪ .‬

‫ﮔﻔﺘﻢ : » ﻫﻨﻮز ﻣﻬﻢ ﺗﺮﯾﻦ ﺳﻮال رو از ﻣﻦ ﻧﭙﺮﺳﯿﺪي. « ﺳﯿﻨﻪ ي ﺧﺎﻣﻮﺷﻢ از ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﺮدﺗﺮ و ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﻮد . ﺑﺎﯾﺪ او را ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﺗﺎ‬ ‫ﺑﻔﻬﻤﺪ . در ﺑﻌﻀﯽ ﻣﻮارد ، ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ

romangram.com | @romangram_com