#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_199
ﮔﻔﺘﻢ : » ﭘﺲ دو ﺗﺎ ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ ﺑﯿﺎرﯾﻦ. « ﻋﻄﺶ- ﻋﻄﺶ ﻋﺎدي اﻧﺴﺎﻧﯽ- ﻧﺸﺎﻧﻪ اي از ﺷﻮك ﺑﻮد . ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻣﯽ ﺷﺪم ﺷﮑﺮ اﺿﺎﻓﻪ از ﺳﻮدا در ﺳﯿﺴﺘﻤﺶ ﻣﯽ آﯾﺪ . ﻫﺮﭼﻨﺪ ، ﺑﻪ ﻧﻈﺮ
ﺳﻼﻣﺖ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ . ﭼﯿﺰي ﺑﯿﺶ از ﺳﻼﻣﺖ . ﺑﺴﯿﺎر ﺳﺮﺧﻮش ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ . ﭘﺮﺳﯿﺪ : » ﭼﯽ ﺷﺪه؟ « - ﺣﺪس ﻣﯽ زدم در اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﺮا ﺑﻪ او زل زده ام . ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺒﻬﻤﯽ
از رﻓﺘﻦ ﭘﯿﺸﺨﺪﻣﺖ آﮔﺎه ﺑﻮدم . ﭘﺮﺳﯿﺪم : » ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻄﻮره؟ « او ﭘﻠﮏ زد ، از ﺳﻮال ﻣﻦ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد. » ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ. « » اﺣﺴﺎس ﺳﺮﮔﯿﺠﻪ ، ﺗﻬﻮع ﯾﺎ ﺳﺮﻣﺎ ﻧﺪاري؟ « ﺣﺎﻻ ﺣﺘﯽ
ﺳﺮدرﮔﻢ ﺗﺮ ﻫﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد. » ﺑﺎﯾﺪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ؟ « ﺑﯽ ﺻﺪا ﺧﻨﺪﯾﺪم . » ﺧﻮب ، راﺳﺘﯿﺎﺗﺶ ﻣﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮم ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺮي ﺗﻮ ﺷﻮك. « در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ اﻧﺘﻈﺎر اﻧﮑﺎر او را داﺷﺘﻢ ، ﻟﺒﺨﻨﻨﺪ ﻣﻼﯾﻤﯽ
زدم . او دﻟﺶ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ از او ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﺷﻮد . ﻟﺤﻈﻪ اي ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﺟﻮاب ﻣﺮا ﺑﺪﻫﺪ . ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ اﻧﺪﮐﯽ ﻧﺎﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﻮد . ﻗﯿﺎﻓﻪ اش ﻣﺜﻞ آن ﻣﻮﻗﻊ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ او ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽ زدم
. آﯾﺎ او... ﮔﯿﺞ ﺷﺪه ﺑﻮد ؟ دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ اﯾﻦ را ﺑﺎور ﮐﻨﻢ . ﺟﻮاب داد : » ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ﻫﻤﭽﯿﻦ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﯿﻔﺘﻪ. « اﻧﺪﮐﯽ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯽ زد . » ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﻮي ﺳﺮﮐﻮب اﺣﺴﺎﺳﺎت
ﻧﺎﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪ دروﻧﯿﻢ ﺧﻮب ﺑﻮدم . « ﭘﺲ او ﺗﺠﺮﺑﯿﺎت زﯾﺎدي ﺑﺎ ﭼﯿﺰﻫﺎي ﻧﺎ ﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪ داﺷﺖ ؟ زﻧﺪﮔﯿﺶ ﻫﻤﯿﺸﻪ اﯾﻨﻄﻮر ﭘﺮﺧﻄﺮ ﺑﻮد ؟ ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻢ : » ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر . وﻗﺘﯽ ﯾﻪ ﮐﻢ ﻏﺬا و
ﻗﻨﺪ ﺑﻬﺖ ﺑﺮﺳﻪ و ﺳﺮﺣﺎل ﺗﺮ ﺑﺸﯽ ﺣﺎل ﻣﻨﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯿﺸﻪ. « ﭘﯿﺸﺨﺪﻣﺖ ﺑﺎ ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ ﻫﺎ و ﺳﺒﺪ ﻧﺎن ﺑﺎزﮔﺸﺖ . آن ﻫﺎ را ﺟﻠﻮي ﻣﻦ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺳﻔﺎرش ﻏﺬاﯾﻢ را ﺧﻮاﺳﺖ ، در آن ﺑﯿﻦ ﺳﻌﯽ
ﻣﯽ ﮐﺮد ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﮐﻨﺪ . اﺷﺎره ﮐﺮدم ﮐﻪ اول ﺑﺎﯾﺪ از ﺑﻼ ﺑﭙﺮﺳﺪ و ﺑﻌﺪ دوﺑﺎره او را از ﺳﺮم ﺑﯿﺮون ﮐﺮدم . او ذﻫﻦ ﻣﺒﺘﺬﻟﯽ داﺷﺖ . » اوم... » ﺑﻼ ﻧﮕﺎه ﺳﺮﯾﻌﯽ ﺑﻪ ﻣﻨﻮ ﻏﺬ
اﻫﺎ اﻧﺪاﺧﺖ . » ﻣﻦ راوﯾﻮﻟﯽ ﻗﺎرچ ﻣﯽ ﺧﻮرم. « ﭘﯿﺸﺨﺪﻣﺖ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺸﺖ. » و ﺷﻤﺎ؟ « » ﻣﻦ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﯽ ﺧﻮرم. « ﺑﻼ ﻗﯿﺎﻓﻪ اي ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺖ . ﻫﻢ م . ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻏﺬا ﻧﻤﯽ ﺧﻮردم . او ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﯽ ﺷﺪ . ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻓﺮاﻣﻮش ﻣﯽ ﮐﺮدم در اﻃﺮاف او ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎﺷﻢ . ﺻﺒﺮ ﮐﺮدم ﺗﺎ دوﺑﺎره ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪﯾﻢ .
ﺑﺎ اﺻﺮار ﮔﻔﺘﻢ . » ﺑﺨﻮر. «
romangram.com | @romangram_com