رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_188

ﺷﮑﺎر ﺑﺎﺷﺪ ، وﻟﯽ اﺣﺘﻤﺎل اﯾﻦ ﻫﻢ ﮐﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺻﻼً ﭼﻨﯿﻦ ﭼﯿﺰي در اﯾﻨﺠﺎ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﺎﯾﺪ ! ﻣﺜﻞ ﯾﮏ آﻫﻦ رﺑﺎ ،‬ ‫او ﺗﻤﺎم ﭼﯿﺰﻫﺎي ﺧﻄﺮﻧﺎك را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮد ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ . ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ اﺟﺎزه

دﻫﻢ از ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﻢ دور ﺷﻮد .‬ ‫او را ﺷﺘﺎﺑﺎن از ﺗﻌﻘﯿﺐ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻧﺶ دور ﮐﺮدم ، ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﭘﺸﺖ ﻣﺎﺷﯿﻨﻢ ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ . ﺑﻼ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﮑﺚ ﻣﻦ ﻧﺸﺪ . اﯾﻦ‬ ‫ﻃﻮر

ﻣﯽ ﭘﻨﺪاﺷﺖ ﮐﻪ ﻧﻘﺸﻪ از اول ، ﻓﺮار ﺑﻮده اﺳﺖ .‬ ‫ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ آﻧﻬﺎ را زﯾﺮ ﺑﮕﯿﺮم . ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد او را ﺑﺘﺮﺳﺎﻧﺪ .‬ ‫ﭼﻨﺎن وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺧﻮاﻫﺎن ﻣﺮگ ﻻﻧﯽ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻧﯿﺎز ﺑﻪ آن

در ﮔﻮﺷﻢ زﻧﮓ ﻣﯽ زد و ﺟﻠﻮي دﯾﺪم را ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ . ﻋﻀﻼﺗﻢ از ﻓﺸﺎر ، اﺷﺘﯿﺎق و‬ ‫ﺿﺮورﯾﺖ آن ﻣﻨﻘﺒﺾ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ . ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ او را ﻣﯽ ﮐﺸﺘﻢ . آرام آرام ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ اش ﻣﯽ ﮐﺮدم ،

ﺟﺰء ﺑﻪ ﺟﺰء، ﭘﻮﺳﺘﺶ را از ﻣﺎﻫﯿﭽﻪ ﻫﺎ ﺟﺪا‬ ‫ﻣﯽ ﮐﺮدم ، ﻣﺎﻫﯿﭽﻪ را از اﺳﺘﺨﻮان...‬ ‫وﻟﯽ آن دﺧﺘﺮ- ﺗﻨﻬﺎ دﺧﺘﺮي ﮐﻪ در اﯾﻦ دﻧﯿﺎ وﺟﻮد داﺷﺖ- ﺑﺎ ﻫﺮ دو دﺳﺖ ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﭼﻨﮓ زده و ،

ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﮔﺸﺎد ﺷﺪه و ﺑﺎ اﻋﺘﻤﺎد ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻦ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد . ﺑﺮاي ﮔﺮﻓﺘﻦ اﻧﺘﻘﺎم ﻣﯽ ﺷﺪ ﺻﺒﺮ ﮐﺮد .‬ ‫ﻓﺮﻣﺎن دادم : » ﮐﻤﺮﺑﻨﺪت رو ﺑﺒﻨﺪ . « ﺻﺪاﯾﻢ از ﺷﺪت ﻧﻔﺮت و ﺧﻮﻧﺨﻮاﻫﯽ

ﺧﺸﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد . ﺧﻮﻧﺨﻮاﻫﯽ ﻋﺎدي ﻧﻪ . ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎ داﺷﺘﻦ ﻫﯿﭻ‬ ‫ﻗﺴﻤﺘﯽ از او در دروﻧﻢ ، ﺧﻮدم را آﻟﻮده ﮐﻨﻢ . او ﮐﻤﺮﺑﻨﺪ اﯾﻤﻨﯽ را در ﺟﺎﯾﺶ ﻗﻔﻞ ﮐﺮد و از ﺻﺪاي آن ﮐﻤﯽ از ﺟﺎ

ﭘﺮﯾﺪ . آن ﺻﺪاي آﻫﺴﺘﻪ او را‬ ‫از ﺟﺎ ﭘﺮاﻧﺪه ﺑﻮد . ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﭼﺸﻢ ﻫﺎي او را روي ﺻﻮرﺗﻢ اﺣﺴﺎس ﮐﻨﻢ . ﺑﻪ ﻃﺮز ﻋﺠﯿﺒﯽ آﺳﻮده ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ . ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ از‬ ‫ﻣﻌﻨﺎي

آن ﺳﺮدرآورم- ﻧﻪ ﺑﺎ وﺟﻮد اﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ اﻣﺸﺐ ﺑﺮاﯾﺶ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد .‬ ‫او ﭘﺮﺳﯿﺪ : » ﺗﻮ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ؟ « ﺻﺪاﯾﺶ از اﺳﺘﺮس و ﺗﺮس ﺧﺸﮏ و ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد .‬ ‫او ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺪاﻧﺪ ﺣﺎل ﻣﻦ

ﺧﻮب اﺳﺖ ﯾﺎ ﻧﻪ ؟‬ ‫ﺑﺮاي ﮐﺴﺮي از ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻪ ﺳﻮال او ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم . ﻧﻪ ﺑﻪ ﻗﺪري ﻃﻮﻻﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﮑﺚ ﻣﻦ ﺷﻮد . ﺣﺎل ﻣﻦ ﺧﻮب ﺑﻮد ؟‬ ‫آن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪم : » ﻧﻪ . «‬ ‫ﺑﻪ ﻗﺪري

ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻢ . دﺳﺘﺎن ﻣﺜﻞ ﯾﺨﻢ ﺑﺮاي از ﻫﻢ درﯾﺪن ﻣﻬﺎﺟﻢ او ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺘﻨﺪ ، ﺗﺎ او را ﺧﺮد ﮐﻨﻨﺪ...‬ ‫ﺑﺪﻧﺶ را ﭼﻨﺎن ﻟﻪ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﻧﺸﻮد...‬ ‫وﻟﯽ

آن ﻣﺴﺘﻠﺰم ﺗﺮك ﮐﺮدن ﺑﻼ در اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد ، ﺗﻨﻬﺎ و ﺑﯽ ﻣﺤﺎﻓﻆ ، در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺷﺐ .‬ ‫از ﭘﺸﺖ دﻧﺪان ﻫﺎﯾﻢ ﭘﺮﺳﯿﺪم : » ﺑﻼ؟ «‬ ‫او ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺧﺸﮑﯽ ﺟﻮاب داد : » ﺑﻠﻪ؟ « ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﺻﺎف


romangram.com | @romangram_com